Ωίδιο: Πρόληψη - θεραπεία


ωίδιο
Το ωίδιο είναι μύκητας όπου παρουσιάζεται συνήθως όταν υπάρχει αρκετή υγρασία. Καταλαβαίνουμε εύκολα το ωίδιο αφού στο φύλλο είναι σαν να έχει πέσει στάχτη ή πούδρα πάνω του. Η καλύτερη πρόληψη είναι το θειάφισμα την άνοιξη αλλά και να μην βρέχουμε τα φύλλα του φυτού.


Όταν όμως υπάρχει αρκετά μεγάλη προσβολή από ωίδιο, θα πρέπει να αγοράσουμε κάποιο μυκητοκτόνο για ωίδιο. Υπάρχουν και κάποιοι βιολογικοί τρόποι αντιμετώπισης αλλά όχι τόσο αποτελεσματικοί  όπως των μυκητοκτόνων φαρμάκων. Φυτά τα οποία συνήθως προσβάλει είναι η τριανταφυλλιά , το ευώνυμο , αγιόκλιμα , αμπέλι , μαώνια , σιτιρά , μπιγκόνιες , πουρνάρι και ορτανσίες.

πηγή:http://fytosymvoules.blogspot.gr/

Μελίγκρα - Αφίδα: συμπτώματα, αντιμετώπιση και καταπολέμηση

μελίγκρα

Είναι ένα από τα πιο γνωστά έντομα που κάνουν ζημιά σε λουλούδια, φυτά, λαχανικά και δέντρα και την συναντάμε ιδιαίτερα συχνά στους κήπους και σε δενδρώδεις καλλιέργειες. Θα μπορούσαμε να πούμε λοιπόν πως είναι ο πιο συνηθισμένος εχθρός των φυτών μας. Είναι μικροσκοπικά έντομα συνήθως πράσινου χρώματος που προσβάλουν τόσο τα καλλωπιστικά φυτά όσο και τα οπωροφόρα. Εμφανίζονται σε εξωτερικούς χώρους (κήποι, καλλιέργειες) συνήθως από τον Απρίλιο-Οκτώμβριο, ενώ στα θερμοκήπια όλο το χρόνο.


Η μελίγκρα προκαλεί δύο προβλήματα:
1) Προσβάλλει κυρίως τη νεαρή βλάστηση (φύλλα, βλαστοί, μπουμπούκια) και απομυζά χυμούς προκαλώντας συστροφή βλαστών και φύλλων αλλά και μαύρα στίγματα την πάνω επιφάνεια τους.
2) Εκκρίνουν μια κολλώδη ουσία σαν μέλι (απο εκεί πήρε και το όνομα της) πάνω στην οποία αναπτύσσεται ένας δευτερογενής μύκητας η καπνιά.
Για να πάρει τους χυμούς από τους βλαστούς εισάγει χημικές ουσίες που καταστρέφουν το φυτικό υλικό και έτσι μπορεί να ξεράνει ή να εξασθενίσει όλο το φυτό ή μέρος αυτού. Συνήθως τις βρίσκουμε στο κάτω μέρος των φύλλων ή πάνω στα άνθη και στα μπουμπόύκια των βλαστών. Τα πιο πολλά είδη αφίδων,είναι μονοφάγα, δηλαδή προσβάλουν ένα μόνο είδος το καθένα. Έτσι εξηγείται γιατί σε ένα λαχανόκηπο μπορεί να δούμε τις αγγουριές γεμάτες από μελίγκρα και κάποια άλλα φυτά χωρίς καμία αφίδα. Βέβαια κάποια είδη προσβάλουν σχεδόν όλα τα φυτά. Τα πιο γνωστά είδη είναι η πράσινη μελίγκρα της τριανταφυλλιάς και της ροδακινιάς, η μαύρη μελιγκρα που προσβάλει τα ξυνά και την ροδιά και η κίτρινη μελίγκρα που κτυπάει την πικροδάφνη και άλλα καλλωπιστικά φυτά. 
Πολλές φορές οι μελίγκρες γίνονται αντιληπτές από τους ¨κολλητούς" τους φίλους, τα μυρμήγκια. Οι αφίδες εκκρίνουν ένα μελιτώδες υγρό το οποίο προσελκύει τα μυρμήγκια, που τρέφονται από αυτό το πλούσιο σε σάκχαρα υγρό. Τα μυρμήγκια έτσι σαν αντάλλαγμα προστατεύουν τις αφίδες από τους φυσικούς εχθρούς τους, κυρίως από τις πασχαλίτσες. Έτσι αν δούμε σε ένα φυτό ή δέντρο μας να υπάρχουν αρκετά μυρμήγκια πάνω του, σίγουρα κάπου υπάρχουν και αφιδες. Αξίζει να σημειωθεί πως επειδή τα έντομα έχουν διάφορα χρώματα, πολλές φορές δεν μπορούν να γίνουν ορατά στο σημείο που κάθονται καθώς έχουν το ίδιο χρώμα με τα φυτά μας.


Χαρακτηριστικά των αφίδων

Η μελίγκρα συνήθως ζει σε αποικίες και αυτό είναι ένα πλεονέκτημα για την παρατήρηση της στα αρχικά στάδια της προσβολής καθώς μπορούμε να δούμε τις ομάδες που σχηματίζει. Μερικά είδη μελίγκρας είναι ικανά να προκαλέσουν μεγάλες καταστροφές. Το γεγονός πως γεννιούνται και πολλαπλασιάζονται με παρθενογένεση κατά την περίοδο του Καλοκαιριού αλλά και το ότι δημιουργούν πολλές γενιές στο ίδιο χρόνο είναι κάτι που αποδεικνύει πως το πρόβλημα μπορεί να γίνει μέσα σε λίγο καιρό πολύ μεγάλο.
Η ίδια η μελίγκρα, μερικές φορές δεν προκαλεί σοβαρή ζημιά μόνη της καθώς ο κίνδυνος στην πραγματικότητα βρίσκεται και κάπου αλλού. Πέρα από τα προβλήματα που δημιουργούν σημαντικό είναι το ότι είναι φορείς πολλών ιών, και μεταφέρουν ασθένειες από φυτό σε φυτό, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό και που θα πρέπει να το προσέχουμε ιδιαίτερα. Ο καιρός επηρεάζει τον κύκλο ζωής αλλά και την δράση αυτών των εντόμων. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η μελίγκρα θέλει υγρασία και κανονικές μέσες θερμοκρασίες. Αυτός είναι και ο λόγος που εμφανίζεται κυρίως την Άνοιξη και το Φθινόπωρο, έχοντας δράση και το Καλοκαίρι και μπορεί να δουλεύσει με αργούς ρυθμούς και τον Χειμώνα.


Πρόληψη

Για να είμαστε ακριβείς και σωστοί, δεν υπάρχει κήπος που να μην έχει έστω και μια φορά εμφανιστεί μέσα σε αυτόν μελίγκρα. Όσο λοιπόν και να προστατέψουμε τα φυτά σας, όταν το έντομο βρίσκεται στην εποχή της δράσης του όλα μπορούν να συμβούν. Το μόνο προληπτικό μέτρο που μπορούμε να πάρουμε ώστε να προστατεύσουμε τα φυτά μας είναι να βοηθήσουμε τα άλλα έντομα–κυνηγούς της μελίγκρας να ζήσουν αρμονικά με τα φυτά του κήπου μας. Αυτό επιτυνχάνεται μονάχα εφόσον δεν ραντίζουμε συχνά με χημικά εντομοκτόνα και δεν χρησιμοποιούμε δηλητήρια, κάτι που θα καταστρέψει κάθε ισορροπία στο μικροοικοσύστημα που έχει δημιουργηθεί στον χώρο.


Οικολογική Αντιμετώπιση – Καταπολέμηση

Πολλές φορές γίνετε λόγος για την αντιμετώπιση της μελίγκρας και πολλές συμβουλές δίνονται ειδικά για την καταπολέμησή της με φυσικούς τρόπους. Πράγματι, υπάρχουν διάφοροι τρόποι αντιμετώπισης, φυσικοί και 100% οικολογικοί. 
1) Η ίδια η μελίγκρα έχει ως φυσικό εχθρό ακόμα και την ίδια την φύση καθώς ο περίεργος και άστατος καιρός, μπορεί να την καταστρέψει και να την εξαφανίσει κυριολεκτικά. 
2) Μερικές φορές για να αντιμετωπίσουμε οριστικά την μελίγκρα θα πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουμε και να εξοντώσουμε τα μυρμήγκια του χώρου.
3) Προσέλκυση εντόμων όπως η κηκιδόμυγα, η παρασιτική σφήκα, ο χρύσωπας και η πασχαλίτσα που καταπολεμούν τίς μελίγκρες σε διάφορες καλλιέργειες.
4) Με νερό: Το “θαυματουργό” νερό μπορεί να λειτουργήσει το ίδιο καλά όπως και ένα ισχυρό φυτοφάρμακο. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον τρόπο σίγουρα θα περιορίσετε και ίσως θα εξαφανίσετε τις μελίγκρες με έναν απόλυτα φυσικό τρόπο. Καταβρέχουμε συχνά το φυτό που έχει προσβληθεί και μετά το καθαρίζουμε με βαμβάκι ή ένα πανάκι. Αν το φυτό είναι σκληρό και δεν σπάζει εύκολα χρησιμοποιούμε νερό υπό πίεση ώστε να εξαφανιστεί με μια κίνηση κάθε μελίγκρα.
5) Βιολογικά οικολογικα σκευασμάτα που εξασφαλίζουν άμεση και αποτελεσματική εξόντωση και συγχρόνως εγγυώνται την προστασία του περιβάλλοντος και του μικροοικοσυστήματος. Σε γεωπονικά καταστήματα θα βρείτε αρκέτα βιολογικά σκευάσματα για τις αφίδες και άλλα μικρα εντομάκια που ταλαιπωρούν τα φυτά μας. Χρησιμοποιήστε τα άφοβα, καθώς είναι 100% οικολογικά και εντελώς ακίνδυνα για το περιβάλλον και τα κατοικίδια ζώα.


Χημική καταπολέμηση

Επειδή μερικές φορές η εξάπλωση της αφίδας μέσα στο κήπο ή στον αγρό είναι ραγδαία η αντιμετώπιση με βιολόγικούς τρόπους δεν είναι επαρκής. Θα πρέπει τότε να την αντιμετωπίσουμε με χημικό τρόπο ψεκάζοντας την, με διάφορα εντομοκτόνα επαφής τις πρωινές η απογευματινές ώρες. Χρειάζονται τουλάχιστον 2 ψεκασμοί σε διάστημα 7 ημερών με την σωστή αναλογία, ενώ θα πρέπει να προσέξουμε τα φυτά μας να είναι καλά ποτισμένα. Εντομοκτόνα επαφής και στομάχου μπορούμε να προμηθευτούμε μόνο απο γεωπονικά καταστήματα που διαθέτουν άδεια εμπορίας φυτοπροστατευτικών προιόντων.


Συκιά (Ficus carica) καλλιέργεια

συκια
Η συκιά είναι φυλλοβόλο δέντρο, με επίσημη ονομασία Ficus carica και ανήκει στην οικογένεια των Μορεειδών.
Ο κορμός της δεν είναι ευθύς όπως των περισσότερων καρποφόρων δέντρων αλλά διακλαδίζεται. Αναλόγως την ποικιλία το ύψος της κυμαίνεται από τα 3 ως 6-7μ. και το πλάτος από 2-5μ. Τα φύλλα είναι μεγάλα, σε σχήμα καρδιάς που φέρουν χωρίσματα (λοβούς), 3 ως 5 συνήθως. Γενικά, είναι δέντρο που αντέχει τους ανέμους και το ξύλο της δεν καίγεται εύκολα από τη φωτιά.
Γιατί να την επιλέξουμε για το κτήμα μας?
Γιατί είναι αρκετά εύκολη στην καλλιέργειά της και κυρίως, για τους εξαιρετικά νόστιμους και θρεπτικούς καρπούς της, τα σύκα, που τρώγονται νωπά ή αποξηραμένα. Τα νωπά σύκα είναι πλούσια σε σάκχαρα, πρωτεΐνες, θερμίδες, βιταμίνες (Α, Β1, Β2, C), μεταλλικά στοιχεία (κάλιο, ασβέστιο, φώσφορο) και αντιοξειδωτικές ουσίες ενώ στα ξερά τριπλασιάζεται η θρεπτική τους αξία. Αυτός είναι και ο λόγος που ορειβάτες, πεζοπόροι, αλπινιστές κ.α. κουβαλάνε πάντα μαζί τους ξερά σύκα, καθώς η κατανάλωσή τους δίνει άμεσα ενέργεια στον ταλαιπωρημένο οργανισμό τους.
sykia
Κλίμα/έδαφος
Η συκιά καλλιεργείται κυρίως σε παραμεσόγειες χώρες και σε πεδινές, ημιορεινές και ορεινές περιοχές. Έτσι, οι πρώτες χώρες σε παραγωγή σύκων παγκοσμίως είναι οι Τουρκία, Ιταλία, Ισπανία, Αλγερία κ.α. Στην Ελλάδα καλλιεργείται κυρίως σε Πελοπόννησο (Μεσσηνία, Λακωνία), Εύβοια (Ταξιάρχες και Κύμη), Πήλιο και σε νησιά του Αιγαίου. Συνήθως κάθε περιοχή καλλιεργεί και τις δικές της ποικιλίες ή έχει τις δικές της ονομασίες. Στην Πελοπόννησο καλλιεργείται κυρίως η Καλαμών, στην Εύβοια η Σμυρνέϊκη και η Κύμης, στην Αττική τα Βασιλικά μαύρα, στην Μαγνησία τα Αργαλαστής, στη Λέσβο τα Αϊδινίου, Πολίτικα κλπ. Η συκιά αρχίζει να καρποφορεί από το 4ο-5ο έτος από τη φύτευσή της και δίνει πλήρη παραγωγή από το 8ο-10ο έτος και τουλάχιστον για 50 χρόνια.
Ποικιλίες συκιάς
Καταρχήν, υπάρχουν οι αγριοσυκιές ή αρρενοσυκιές που ωριμάζουν τα σύκα τους 3 φορές/έτος, πλην όμως τα σύκα αυτά δεν είναι φαγώσιμα. Βρώσιμα είναι τα σύκα της ήμερης συκιάς ή θηλυκιάς. Οι ποικιλίες της ημεροσυκιάς είναι πάρα πολλέ (άνω των 600) και διαχωρίζονται ανάλογα με το πόσες παραγωγές σύκων/έτος έχουν (μονόφορες, πολύφορες), το χρώμα της επιδερμίδας τους (λευκό, μαύρο) και τον προορισμό τους (για νωπά, ξηρά σύκα ή διπλής κατεύθυνσης). Από τις μονόφορες και λευκές (για την ακρίβεια, κιτρινοπράσινες) ποικιλίες οι πιο καλές είναι: η Σμυρνέϊκη (με σφαιρικό και μεγάλο σύκο με λεπτή φλούδα, πολύ γευστικό, για ξηρή και νωπή κατανάλωση), η Κύμης (μεσαίο-αχλαδόμορφο και πολύ γλυκό σύκο, σκάει η φλούδα με τις βροχές, για παραγωγή κυρίως ξηρών σύκων), η Καλαμών (για ξηρή κατανάλωση, στρογγυλό, μεσαίου μεγέθους και με σκληρή επιδερμίδα σύκο που δεν σκάει εύκολα) και η Αργαλαστής (σφαιρικό σύκο, σχετικά μεγάλο, πολύ γευστικό και για κατανάλωση νωπού και ξηρού σύκου).
Στις καλές μαύρες, μονόφορες ποικιλίες είναι η Βασιλική μαύρη, τα Μαύρα Μαρκοπούλου (με μεγάλα, μακρουλά, πολύ γλυκά και κόκκινης σάρκας σύκα, με ραβδώσεις στην επιδερμίδα και επιπόλαιες σχισμές όταν ωριμάσουν, μονόφορη) και η ξενική Mission, όλα για νωπή κατανάλωση. Όλες οι προαναφερόμενες ποικιλίες ωριμάζουν τα σύκα τους σταδιακά, από τέλη Ιουλίου ως αρχές Σεπτέμβρη, με εξαίρεση τα Καλαμών και Μαρκοπούλου που η συγκομιδή τους επεκτείνεται ως τον Οκτώβριο.
Τέλος, άσπρα δίφορα σύκα είναι τα Βασιλικά Λευκά Μαρκοπούλου και τα Αυγόσυκα ή Φρακασάνες ή Αποστολιάτικα (τοπικές ονομασίες), με μεγάλα αλλά όχι πολύ νόστιμα σύκα τον Ιούνιο και με μικρότερους αλλά πιο γευστικούς καρπούς τον Αύγουστο, για νωπή κατανάλωση.

Χωρίς τον ψήνα...δεν τρώμε σύκα!
Όλες αυτές οι ποικιλίες έχουν την ιδιαιτερότητα ότι χωρίς την παρουσία ενός εντόμου δεν μπορούν να ωριμάσουν τους καρπούς τους. Ο ψήνας λοιπόν, ένα μικρό υμενόπτερο, βγαίνει με γύρη κολλημένη πάνω στο σώμα του από τα αρσενικά σύκα της αγριοσυκιάς και επισκέπτεται τα ανώριμα ακόμα σύκα της ημεροσυκιάς και έτσι τα γονιμοποιεί. Χωρίς αυτήν την εργασία, τα σύκα μας θα πέσουν νωρίς από τα δέντρα, μόλις αποκτήσουν 2-3εκ. διάμετρο. Για το λόγο αυτό θα πρέπει είτε να φυτέψουμε μια αγριοσυκιά κοντά στη συκιά μας είτε να κρεμάσουμε αγριόσυκα στο δέντρο μας. Η εργασία αυτή ονομάζεται όρνιασμα ή ε: σε ένα δίχτυ δένουμε 5-6 ορνούς και κρεμάμε 2-3 τέτοια δίχτυα σε κάθε δέντρο, κάθε 3-4 ημέρες και για 15 ημέρες, ξεκινώντας το 1ο δεκαήμερο του Ιουνίου. Η συλλογή των ορνών να γίνεται αργά το απόγευμα και η ανάρτησή τους στην ποικιλία μας το ίδιο βράδι ή το αργότερο την επόμενη ως τις 9 το πρωί, γιατί μετά ο ψήνας ξεκινάει τις πτήσεις του από τα αγριόσυκα.
Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή για το έτος 2006, η καλλιεργούμε έκταση στην Ελλάδα είναι 65.000 στρέμματα, τα δέντρα περίπου 2 εκατομμύρια και η ετήσια παραγωγή 12.000 τόνοι νωπών και 10.000 τόνοι ξερών σύκων.
Κλάδεμα
Είναι πολύ σημαντικό στα πρώτα κλαδέματα μετά τη φύτευση, να διαμορφώσουμε τη συκιά σε σχήμα ανοιχτού κυπέλλου και η διακλάδωση των βραχιόνων να ξεκινάει αρκετά χαμηλά, στα 40-50 εκ. από το έδαφος. Τα σύκα μαζεύονται με το χέρι και όχι με ράβδισμα, οπότε θα πρέπει το δέντρο να είναι χαμηλό για να μπορέσουμε να τα φτάνουμε. Το κλάδεμα γίνεται Γενάρη-Φλεβάρη για τις ζεστές και Μάρτιο για τις πιο κρύες περιοχές. Την ίδια περίοδο γίνεται και το κλάδεμα καρποφορίας στα ενήλικα δέντρα. Το κλάδεμα αυτό είναι ελαφρύ (αφαιρούμε τα κακοσχηματισμένα, άρρωστα, ξερά κλαδιά και αυτά που εισέρχονται προς το εσωτερικό του δέντρου, η συκιά δεν αντιδρά πολύ καλά στο βαρύ κλάδεμα και στις χοντρές τομές λόγω της πολλής εντεριώνης που περιέχει) και μόνο κάθε 3-4 χρόνια αφαιρούμε τα χοντρά κλαδιά που μεγαλώνουν το μέγεθος του δέντρου σε ύψος και πλάτος. Επαλείφουμε/απολυμαίνουμε τις μεγάλες τομές με ειδική πάστα επούλωσης πληγών που βρίσκουμε σε καταστήματα γεωργικών εφοδίων.
Λίπανση
Ρίχνουμε λίπασμα τύπου 5-10-5, Γενάρη-Φλεβάρη μήνα (*). Τα λιπάσματα να περιέχουν και ασβέστιο, αλλιώς κάθε 3-4 χρόνια ρίχνουμε γεωργικό ασβέστη (*).
Κλίμα – έδαφος
Όχι ιδιαίτερα απαιτητικό δέντρο, αντέχει στα ξηρικά και ασβεστώδη εδάφη, αποφεύγουμε όμως τα πολύ σφιχτά, χαλικώδη εδάφη, στα οποία δεν αποστραγγίζει καλά το νερό. Απαιτεί θερμό-δροσερό καλοκαίρι και σχετικά ήπιο χειμώνα, δεν φυτεύουμε συκιές σε περιοχές όπου η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους -10οC (καταστρέφεται το δέντρο) και όπου είναι οι συχνές οι βροχές από μέσα Ιουλίου ως Σεπτέμβριο (εποχή ωρίμανσης των σύκων, σκίζονται).

Πολλαπλασιασμός
Με μοσχεύματα: μοσχεύματα 30-40 εκ. που κόβονται χειμώνα, τοποθετούνται σε άμμο που την κρατάμε υγρή για να ριζοβολήσει, μετά σε προστατευμένο χώρο και φύτευση στην οριστική θέση τον μεθεπόμενο Μάρτιο.
Με εμβολιασμό: για να κάνουμε μια άγρια συκιά ήμερη ή όταν θέλουμε να αλλάξουμε την ποικιλία της συκιάς μας. Για καλύτερα αποτελέσματα αγοράζουμε την αγαπημένη μας ποικιλία σύκων από φυτώρια.
Πότισμα
Τα 3 πρώτα έτη ποτίζουμε 4-5 φορές/έτος, από Μάϊο ως Σεπτέμβριο. Όταν μεγαλώσει η συκιά 2-3 ποτίσματα/έτος είναι αρκετά, το αργότερο ως την έναρξη ωρίμανσης των σύκων (δηλ. ως τέλη Ιουλίου, αλλιώς θα σκάνε τα σύκα από το πολύ νερό, ιδιαίτερα αν βρέχει κιόλας).

Φυτοπροστασία
Μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα ο κηροπλάστης (ψώρα υπόλευκη με σχήμα σαν όστρακο χελώνας που εμφανίζεται στα φύλλα και στα νεαρά κλαδιά και βλαστούς) και με δύο μικρές μυίγες που προσβάλλουν και τρώνε τα σύκα, τη λογχαία και τη μυίγα της Μεσογείου (*).

Συγκομιδή - αποξήρανση
Για νωπή κατανάλωση μαζεύουμε τα σύκα ώριμα, όταν έχουν το τυπικό χρώμα της ποικιλίας και όταν μπορούμε να τα συμπιέσουμε με το χέρι. Τα τρώμε άμεσα, συντηρούνται μόνο για λίγες ημέρες στο ψυγείο, σε θερμοκρασία 1-2οC και υγρασία 90%. Η συκιά ωριμάζει τα σύκα της από τα κατώτερα φύλλα και προς τα πάνω. Όταν τα θέλουμε για ξηρά, τα αφήνουμε να υπερ-ωριμάσουν πάνω στο δέντρο και τα μαζεύουμε όταν αρχίσουν να ζαρώνουν και να πέφτουν με ελαφρύ τίναγμα των κλαδιών. Στη συνέχεια, απλώνουμε σε ξύλινα τελάρα τα σύκα και τα αφήνουμε να ξεραθούν στον ήλιο για 7-10 ημέρες, γυρνώντας τα 1-2 φορές/ημέρα (είτε ολόκληρα, όπως κάνουν στον Ταξιάρχη ή τα κόβουμε στη μέση και τα ενώνουμε, όπως στην Κύμη). Το βράδι και όταν βρέχει τα βάζουμε σε κλειστό/ξερό χώρο, για να μην απορροφούν υγρασία και για προστασία από νυχτόβια έντομα. Απολυμαίνουμε τα σύκα εμβαπτίζοντάς τα για 1’ σε καζάνι με νερό θερμοκρασίας 60-70οC, στο οποίο έχουμε διαλύσει 5% αλάτι και θυμάρι. Τα αφήνουμε να στεγνώσουν και τα αποθηκεύουμε σε ξηρό και ζεστό μέρος. Συντηρούνται αρκετούς μήνες.

Μικρά αλλά σημαντικά!
  • χρησιμοποιούμε γάντια στο μάζεμα των σύκων, ο γαλακτώδης χυμός που βγαίνει από το σημείο κοπής και οι μικρές τρίχες στην κάτω επιφάνεια των φύλλων δημιουργούν ερεθισμούς, κνησμό και αλλεργίες
  • όταν κόβουμε τα σύκα και βγαίνει από το σημείο κοπής γαλακτώδης χυμός, τότε το σύκο είναι ακόμα ανώριμο για κατανάλωση.
  • δεν φυτεύουμε πολύ κοντά σε κτίρια, αποθήκες, διαδρόμους γιατί το ισχυρό και επιφανειακό ριζικό σύστημα της συκιάς ενδέχεται να δημιουργήσει προβλήματα στις κατασκευές αυτές 
  • τα μη εμπορεύσιμα σύκα, τα ‘’απόσυκα’’, χρησιμοποιούνται για την παρασκευή οινοπνεύματος
  • πλένουμε άμεσα με σαπούνι ή/και ξύδι τα χέρια ή όποιο σημείο του σώματός μας έρθει σε επαφή με τον ερεθιστικό χυμό της συκιάς
  • εκτός από νωπά και ξηρά, τα σύκα χρησιμοποιούνται και στη ζαχαροπλαστική, ποτοποιία (η σουμάδα στην Χίο-ποτό, η συκομαϊδα στην Κέρκυρα-τάρτα και οι παστελαριές στα νησιά του Αιγαίου-γλυκό έδεσμα
(*) Προσοχή!!
- Οι δοσολογίες των λιπασμάτων και των βελτιωτικών εδάφους εξαρτώνται από τον τύπο του λιπάσματος ή του εδαφοβελτιωτικού, το είδος και το στάδιο ανάπτυξης της καλλιέργειάς μας και τον τύπο εδάφους που έχουμε.
- Πιθανά προβλήματα φυτοπροστασίας αντιμετωπίζονται είτε με σκευάσματα εμπορίου (φυσικό πύρεθρο, σκευάσματα χαλκού, υγρό και σκόνη θείου κ.λπ.) είτε με παρασκευάσματα που μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας (διάλυμα μαλακού σαπουνιού, αυτοσχέδιες παγίδες σύλληψης εντόμων, εκχυλίσματα από φυτά κ.λπ.).
- Διαβάζουμε προσεκτικά την ετικέτα των λιπασμάτων, βελτιωτικών εδάφους και κυρίως των φυτοπροστατευτικών προϊόντων, ακολουθώντας πιστά τις αναγραφόμενες οδηγίες χρήσης.
- Προτού αγοράσουμε ένα φυτοπροστατευτικό προϊόν ελέγχουμε πρώτα την ημερομηνία λήξης του.
- Φοράμε γάντια, καπέλο, προστατευτικά γυαλιά και ρούχα που να καλύπτουν τα χέρια και τα πόδια μας, προτού ψεκάσουμε με τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα.
του Γιάννη Κωνσταντόπουλου από το realfarm.gr

Αγγούρια - καλλιέργεια

αγγουρια
Τα αγγούρια ή καστραβέτσια είναι μονοετή φυτά, της οικογενείας των Κολοκυνθωδών. Έχουν φύλλα μεγάλα, παλαμοειδή και οδοντωτά με πέντε λοβούς, γκρίζα στη κάτω επιφάνεια και βαθειά πράσινα στην επάνω. Οι βλαστοί είναι τραχείς με γωνιές και πάντοτε έρποντες. Τα άνθη είναι μάλλον μικρά, κίτρινα και χωριστά το ένα γένος από το άλλο, στο αυτό φυτό.
Τα αρσενικά ανοίγουν ποιό γρήγορα και είναι άπλα (σκέτα), τα δε θηλυκά παρουσιάζονται μαζί με ωοθήκη στο κάτω μέρος, η οποία αφού γονιμοποιηθεί, μεγαλώνει και σχηματίζει το γνωστό αγγούρι.
Οι καρποί είναι κυλινδρικοί, συνήθως, ακανόνιστοι και διαφόρου μεγέθους, με φλοιό ομαλό ή με εξογκώματα  ακανθωτά και χρώμα πράσινο βαθύ μέχρι λευκό. Οι σπόροι είναι μακρουλοί και ασπριδεροί, πολύ όμοιοι με εκείνους της πεπονιάς.


Τα αγγουριά απαιτούν χώματα αμμοαργιλλώδη, επαρκώς λιπασμένα και δουλευμένα με 2-3 βαθειά σκαψίματα. Η κοπριά αποτελεί το καλύτερο λίπασμα, σε ποσό 3-4000 οκάδ. κατά στρέμμα, αρκεί να είναι παλιά. Τα χημ. Λιπάσματα του τύπου 6-8- 8 δίδουν πολύ καλά αποτελέσματα, πρέπει όμως να χρησιμοποιούνται σε τρεις δόσεις, 15-20 οκ. κάθε φορά. Δηλαδή, μία προ της σποράς και τις δύο άλλες, στη βλάστηση και να σκεπάζονται με τα σκαλίσματα.

Η συστηματική καλλιέργεια των αγγουριών έγκειται κυρίως, στη παραγωγή πρωίμων καρπών. Στα θερμά μέρη, όπως στα νησιά των Κυκλάδων και αλλού, όπου το κλίμα είναι σταθερώς ζεστό, η παραγωγή επιτυγχάνεται φυσιολογικώς, πολύ πρώιμη. Η σπορά, στους τόπους αυτούς γίνεται κατά Φεβρουάριο-Μάρτιο ή και νωρίτερα. Στα ψυχρά όμως μέρη όπου το κλίμα είναι πιο τραχύ, η σπορά δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά κατά τον  Απρίλιο-Μάιο.

Ως τόσο για απόκτηση πρωίμων αγγουριών, πρέπει η σπορά να γίνεται νωρίς, το Φεβρουάριο-Μάρτιο, σε θερμοσπορεία και με σταθερή ζέστη 20-22 βαθμών. Οι σπόροι τοποθετούνται ανά 2-3 μέσα σε γλαστράκια, ή σε θέσεις επάνω σε παχύ στρώμα από φυτόχωμα και σε αποστάσεις 5- 6 πόντους, όπου σκεπάζονται ελαφρά, μόλις 1-2 πόντους το πολύ. Όταν αποκτήσουν 4-5 φύλλα διαλέγονται τα καλύτερα και μεταφυτεύονται, ανά ένα, σε γλαστράκια ή σε αραιότερες αποστάσεις 10-12 πόντους σε θερμοσπορεία με λιγότερη ζέστη (χλιαρά), όπου παραμένουν 2-3 εβδομάδες. Τότε για να διευκολυνθεί η ανάπτυξη των πλαγίων βλαστών, εφαρμόζεται το πρώτο κλάδευμα. Προς τούτο, το στέλεχος εκάστου μικρού φυτού κόβεται με το νύχι, επάνω από το δεύτερο φύλλο, χωρίς να λογαριάζονται οι κοτυληδόνες. Μετά την πάροδο λίγων ημερών μεταφυτεύονται πάλι σε θαλπωρά είτε ψυχρά θερμοσπορεία, κατά αραιότερα διαστήματα ή σε γλαστράκια μεγαλύτερα. Ύστερα από 12-15 ημέρες μεταφυτεύονται πλέον στην οριστική τους θέση.

Η τελευταία μεταφύτευση γίνεται σε βραγιές ή σε σειρές κατά γραμμές, σε αποστάσεις 0.80-1 μ. και μεταξύ των 50-60 πόντους. Για την εργασία αυτήν ανοίγονται μικροί λάκκοι 20-80 πόντους πλάτους και βάθους, στους οποίους τοποθετούνται τα φυτά, καθένα, μέχρι του λαιμού και με το χώμα τους. Κατόπιν οι λάκκοι γεμίζονται με ένα-δύο φτυαριές καλοχωνεμένης κοπριάς, πατιούνται λίγο γύρω και ποτίζονται με αρκετό νερό. Εάν ο ήλιος είναι καυτερός, καλό είναι τα φυτά να σκεπάζονται με μερικά χόρτα για να περιορίζεται η εξάτμιση.
Η εργασία της μεταφυτεύσεως, κατά προτίμηση, πρέπει να γίνεται τις απογευματινές ώρες ή με καιρό συννεφιασμένο και δροσερό. Τα ποτιστικά αυλάκια πρέπει να χαράσσονται μακρύτερα από τις ρίζες 20-25 πόντους, για να μην έρχεται το νερό σε επαφή με αυτές, αλλά με απορρόφηση.
Με την πρόοδο της βλαστήσεως, οι δύο πρώτοι πλάγιοι βραχίονες, που αναπτύσσονται εξαιτίας του πρώτου κλαδεύματος, κόπτονται δ καθένας, σε 4-6 φύλλα, για να δημιουργηθούν νέες διακλαδώσεις, οι οποίες και θα καρποφορήσουν. Η εφαρμογή αυτή του κλαδεύματος είναι αναγκαία, ιδίως για την επιτυχία πρώιμης παραγωγής.
Για την καλλιέργεια των αγγουριών στα ανοικτά ή για όψιμη παραγωγή, η σπορά γίνεται απ' ευθείας επί τόπου δίχως καμία προετοιμασία των σπόρων ή κατόπιν προβλαστήσεως σε ζεστό κοπροσωρό. Πολλοί κηπουροί προτιμούν τη σπορά και ανάπτυξη των φυτών μέσα σε γλαστράκια, όπου αφού κάνουν λίγα φύλλα μεταφυτεύονται στις θέσεις τους.
Στη περίπτωση που οι σπόροι φυτεύονται αμέσως, η γη πρέπει να είναι καλά δουλευμένη με βαθειά σκαψίματα και λιπασμένη με ανάλογη χωνευμένη κοπριά. Κατά τη στιγμή της σποράς, ανοίγονται λάκκοι βάθους και πλάτους 25-30 πόντους, σε κανονικές αποστάσεις, οι οποίοι γεμίζονται με αρκετό κοπρόχωμα, ώστε να σχηματίζονται μικροί σωροί. Εάν πρόκειται η σπορά να γίνει σε βραγιές, τότε το χώμα μαζεύεται προς το μέσο, για να γίνεται είδος χαμηλού σαμαριού. Κατόπιν, γύρω στο κάθε σωρό, τοποθετούνται 3-4 σπόροι και σκεπάζονται ελαφρά σε βάθος 3-4 πόντους. Όταν βλαστήσουν και τα νέα φυτά αποκτήσουν 3-5 φύλλα διαλέγονται και διατηρούνται 1-2, τα καλύτερα, τα άλλα απορρίπτονται.

Σε όλες τις περιπτώσεις οι καλλιεργητικές περιποιήσεις συνίστανται από 2-3 σκαλίσματα, τα οποία πρέπει να γίνονται εγκαίρως, μέχρις ότου σκεπασθεί όλη η επιφάνεια από τις αγγουριές. Επίσης τα ποτίσματα πρέπει να γίνονται τακτικά, κάθε 2-4 ήμερες, ώστε η γη να διατηρεί πάντοτε σχετική υγρασία. Ή παραμικρά ξηρασία είναι πολύ επιβλαβής για τις αγγουριές. Σταματά τη βλάστηση και προ πάντων, κάνει τα αγγούρια τραχεία και πικρά. Για αυτό, στα ελαφρά εδάφη και ατούς ζεστούς τόπους τα ποτίσματα πρέπει να είναι συχνότερα και αφθονότερα.

Για την επίσπευση και ενδυνάμωση της παραγωγής και στην ανοικτή καλλιέργεια, είναι αξιοσύστατη η εφαρμογή του κλαδεύματος, όπως έγινε λόγος για τις αγγουριές που μεταφυτεύονται. Δηλαδή, όταν τα φυτά αποκτήσουν 4-5 φύλλα πρέπει να κορφολογούνται επάνω από τα 2 κάτω φύλλα, για να δώσουν πλάγιους βλαστούς στις μασχάλες. Όταν οι νέοι αυτοί βλαστοί αποκτήσουν 7-8 φύλλα κόβονται ο καθένας επάνω από τα 4-5 φύλλα, για να αναπτυχθούν άλλοι βλαστοί τρίτης σειράς, οι οποίοι και θα καρποφορήσουν. Με την υποχρεωτική αυτή διάταξη της βλαστήσεως, επιτυγχάνεται μεγάλη πρωιμότητα, γιατί τα αρσενικά άνθη παρουσιάζονται στη 2η και 3η σειρά βλαστών, ενώ τα θηλυκά από την 3η σειρά και πέρα. Τα αγγούρια, κατά την συγκομιδή, πρέπει να μαζεύονται συχνά, κάθε δύο ημέρες τουλάχιστο, για να γίνονται άλλα. Πάντως να είναι τρυφερά και μόλις θεωρηθούν κατάλληλα για κατανάλωση. Προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για τουρσί, πρέπει να συλλέγονται πολύ μικρά, στο μέγεθος ενός δακτύλου.

Για να υπάρχουν τρυφερά αγγούρια σε όλο το διάστημα του καλοκαιριού μέχρι τέλους του φθινοπώρου, πρέπει η σπορά να γίνεται κατά χρονικά διαστήματα από την άνοιξη ως τα τέλη Αυγούστου.

Παράγωγη απόρου.
Η απόκτηση καλού αγγουροσπόρου βασίζεται στην εκλογή των μητρικών φυτών, τα οποία πρέπει να είναι παραγωγικά και προ πάντων, να ανταποκρίνονται στην επιθυμητή ποικιλία. Αφού διαλεχτούν οι μάνες πρέπει σε κάθε ρίζα να αφήνονται μόνο 1-2 καρποί, από τους πρώτους, οι οποίοι να διατηρούνται μέχρις ότου να κιτρινίσουν και ωριμάσουν τελείως. Κατόπιν όταν σαπίσουν πλένονται  και αποχωρίζονται οι σπόροι, οι οποίοι αφού στεγνώσουν φυλάσσονται σε μέρος ξηρό και σκοτεινό.
Η βλαστική δύναμη των σπόρων διαρκεί 4-6 χρόνια.

Πεπόνια Cucumis melo L. καλλιέργεια

Μορφολογία πεπονιού

Τα πεπόνια ανήκουν στην οικογένεια των κολοκυνθοειδών ή αλλιώς στην οικογένεια Cucurbitaceae. Η οικογένεια Cucurbitaceae έχει πάνω από 90 γένη και 750 είδη. Είναι κυρίως φυτά των ζεστών κλιμάτων με τροπική ή ημιτροπική καταγωγή, τα οποία ευδοκιμούν σε ζεστές και υγρές συνθήκες.

 Τα περισσότερα μέλη της οικογένειας αυτής είναι ετήσια, ελάχιστα είναι πολυετή και όλα είναι ευαίσθητα στο ψύχος. Δεν είναι σαφές αν προέρχονται από την Αφρική ή την Ασία. Το είδος Cucumis melo L.. περιλαμβάνει τρεις κατηγορίες. Είναι δυνατόν να διασταυρωθούν αυτοί οι τρεις τύποι και οι σπόροι που θα παραχθούν να μας δώσουν φυτά τα οποία θα έχουν χαρακτηριστικά από περισσότερους του ενός τύπους. Η διασταύρωση δεν είναι πρόβλημα όσον αφορά την παραγωγή διότι όταν υπάρχει επαρκής γύρη διαθέσιμη, ο καρπός αναπτύσσεται κανονικά. Τα φυτά αυτής της οικογένειας αναπτύσσουν τα απλά φύλλα και κατ’ εναλλαγή.

Τα άνθη της οικογένειας αυτής είναι μεγάλα και παραμένουν ανθισμένα μόνο για μια μέρα. Τα πεπόνια έχουν δυο τύπους ανθέων, τα τέλεια άνθη τα οποία έχουν αρσενικά και θηλυκά μέρη, και τα σύνθετα άνθη τα οποία έχουν μόνο αρσενικά μέρη. Τα τέλεια άνθη μετά από γονιμοποίηση και λίπανση παράγουν τα γνωστούς σε όλους μας καρπούς. Ο καρπός που παράγεται από τα φυτά της οικογένειας Cucurbitaceae είναι το τμήμα που έχει οικονομικό ενδιαφέρον. Βοτανικά, ο καρπός είναι σαρκώδης ράγα. Τα πεπόνια παράγουν τους καρπούς σε κύκλους ενώ πολλοί καρποί παράγονται ανά φυτό σε κάθε κύκλο. Οι καρποί που συλλέγονται από τον πρώτο κύκλο είναι ποιοτικά οι καλύτεροι. Οι καρποί έχουν πολλές χρήσεις αλλά τα πεπόνια χρησιμοποιούνται σε όλο τον κόσμο κυρίως  ως φρούτα. Είναι καλή πηγή υδατανθράκων, βιταμίνης Α, ασκορβικού οξέος και μεταλλικών στοιχείων.

Έδαφος
Το Cucumis melo L. απαιτεί  καλά στραγγιζόμενο έδαφος και δεν ευδοκιμεί σε βαριά αργιλώδη ή τυρφώδη εδάφη. Η θερμοκρασία του εδάφους πρέπει να είναι τουλάχιστον 20 °C για καλό φύτρωμα και 32 °C για άριστο. Το pH του εδάφους επηρεάζει την διαθεσιμότητα των θρεπτικών στοιχείων στο έδαφος, την κινητικότητα των μικροοργανισμών και τελικά την ανάπτυξη του φυτού, την απόδοση και την ποιότητα των καρπών. Είναι σημαντικό για την καλλιέργεια του πεπονιού η διατήρηση του pH του εδάφους μεταξύ των τιμών 6,0-6,5. Η εδαφική ανάλυση δείχνει το pH του εδάφους και την ποσότητα ασβεστίου που πρέπει να προστεθεί, όταν χρειάζεται,  ώστε να αυξηθεί το pH στα επιθυμητά επίπεδα.

Λίπανση
Το Cucumis melo L. απαιτεί  μέτρια ποσότητα εδαφικής λίπανσης. Το άζωτο πρέπει να είναι επαρκή για μια δυναμική βλαστική ανάπτυξη, αλλά όχι τόσο πολύ ώστε να αναζωογονήσει την βλαστική ανάπτυξη κατά την περίοδο ανάπτυξης των καρπών. Αν αυτό συμβεί τα φύλλα και οι καρποί ανταγωνίζονται για τους υδατάνθρακες και μπορεί να μειωθεί η απόδοση σε καρπούς και η περιεκτικότητα σε σάκχαρα. Όλος ο απαιτούμενος φώσφορος πρέπει να χορηγείται κατά τη διάρκεια ή κοντά στην περίοδο σποράς ή μεταφύτευσης.  Αν απαιτούνται μικρές ποσότητες φωσφόρου τότε η εφαρμογή σε δόσεις είναι καλύτερη διότι ο φώσφορος κινείται ελάχιστα στο έδαφος. Το καλίου  πρέπει να χορηγείται σε δυο δόσεις από 1/3 ως 1/2 του συνολικού ή να ενσωματώνεται στη σποροκλίνη πριν τη μεταφύτευση. Επίσης, το άζωτο πρέπει να χορηγείται σε δύο δόσεις από 1/5 ως 1/3 του απαιτούμενου ή να ενσωματώνεται στη σποροκλίνη πριν τη μεταφύτευση. Γενικά, ο διαφυλλικός ψεκασμός των βασικών στοιχείων είναι μια αμφισβητούμενη πρακτική. Ουσιαστικά είναι αδύνατο τα φυτά του πεπονιού να απορροφήσουν αρκετό άζωτο, φώσφορο ή κάλιο μέσω των φύλλων έτσι ώστε να μπορέσουν να ξεπεράσουν σοβαρές ελλείψεις. Οι διαφυλλικοί ψεκασμοί δευτερευόντων στοιχείων ή μικροστοιχείων μπορεί να βοηθήσουν στο να μετριαστούν οι ελλείψεις. Σε οποιαδήποτε περίπτωση πρέπει να εφαρμόζονται μόνο όταν είναι απολύτως αναγκαίο και σε ποσότητες που συνιστώνται.
Οι συνιστώμενες λιπάνσεις παρέχουν γενικές πληροφορίες για την εφαρμογή των λιπασμάτων. Οι πραγματικές ποσότητες που απαιτούνται διαφοροποιούνται ανάλογα με τον τύπο και την διηθητικότητα του εδάφους,  καθώς και την ανάπτυξη του φυτού. Οι αναλύσεις  ιστών είναι ένα τέλειο εργαλείο για σωστή διαχείριση των λιπασμάτων. Η ανάλυση των ιστών πρέπει να αρχίζει νωρίς, στην αρχή του κύκλου του φυτού.

Ανάπτυξη και εξέλιξη πεπονιού

Απαιτήσεις σε νερό

Το νερό είναι ένα κρίσιμο στοιχείο στην παραγωγή των πεπονιών. Πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα έτσι ώστε να μην κατακλύζονται με νερό τα πεπόνια κατά τη διάρκεια ανάπτυξης του καρπού, διαφορετικά οι καρποί θα είναι πτωχοί σε γεύση λόγω μικρής περιεκτικότητας σε διαλυτά άλατα. Η άρδευση συχνά διακόπτεται όταν έχουμε πρώιμη ανάπτυξη των καρπών κα συνήθως διακόπτεται και κατά τη διάρκεια της συγκομιδής, εκτός αν πρέπει να διατηρηθεί το φύλλωμα για να προστατευτεί ο καρπός από τα εγκαύματα.
Η άρδευση σ’ αυτό το φυτό γίνεται με κατάκλιση, αυλάκια ή στάγδην άρδευση. Η στάγδην άρδευση έχει γίνει η πιο αποδεκτή μέθοδος. Παρέχει στους παραγωγούς αύξηση της πρωιμότητας και μεγαλύτερη συνολική και εμπορική παραγωγή συγκριτικά με την άρδευση με αυλάκια. Μπορεί να εφαρμοστεί με ή χωρίς πλαστικό κάλυμμα. Όταν συνδυάζεται με μαύρο πλαστικό κάλυμμα η επίδραση της στάγδην άρδευσης μειώνει την ανταγωνιστικότητα με τα ζιζάνια , δεν υπάρχει περιορισμός για τα κορεσμένα εδάφη και μπορεί να γίνει άρδευση και κατά τη διάρκεια της συγκομιδής. Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της στάγδην άρδευσης είναι η αποτελεσματική διαχείριση του νερού. Στις περιοχές όπου έχουμε περιορισμένες βροχοπτώσεις, η στάγδην άρδευση μπορεί να μειώσει την κατανάλωση του νερού ως και  40% σε σχέση με την άρδευση με αυλάκια.


Κάλυψη με πλαστικό
Η κάλυψη με πολυαιθυλένιο (μαύρο πλαστικό) μπορεί να παρέχει πολλά πλεονεκτήματα στους παραγωγούς. Το μαύρο πλαστικό κάλυμμα αυξάνει τη θερμοκρασία του εδάφους νωρίτερα στην βλαστική περίοδο, διατηρεί την υγρασία, και μειώνει άλλα προβλήματα: την συμπίεση και την κρούστα, την σήψη του καρπού, την διήθηση των λιπασμάτων, τον πνιγμό των φυτών, την εξάτμιση, τον ανταγωνισμό από τα ζιζάνια. Αυτά τα πλεονεκτήματα συμβάλλουν στην αύξηση της ποιότητας και της ποσότητας των καρπών και καταλήγουν σε πιο πρώιμες σοδειές, ιδιαίτερα όταν συνδυάζονται με μεταφυτευμένα φυτά. Η χρήση μεταφυτευμένων φυτών με πλαστικό κάλυμμα γενικά δίνει σοδειές πιο πρώιμες κατά 7-14 μέρες σε σχέση με τις σοδειές που προέρχονται από καλλιέργεια σε γυμνό έδαφος. Παρόλο που η χρήση πλαστικού αυξάνει τα έξοδα, αυτά τα έξοδα καλύπτονται από την πρωϊμότερη και μεγαλύτερη παραγωγή.

Μέθοδοι πολλαπλασιασμού
Το Cucumis melo L πολλαπλασιάζεται με σπόρο ή με μοσχεύματα. Η βλάστηση των σπόρων συμβαίνει σε συνθήκες υγρασίας που περιλαμβάνουν την ελαφρά μόνιμη μάρανση ως και τον πλήρη κορεσμό με νερό .Η ιδανική θερμοκρασία για τη βλάστηση είναι 23-24 °C.

Απευθείας σπορά
Αφού περάσει ο κίνδυνος του ψύχους, οι σπόροι φυτεύονται κατά μήκος σε σειρές. Η χρήση επικαλυμμένου σπόρου με μυκητοκτόνα είναι απαραίτητη.

Μοσχεύματα
Η χρήση μοσχευμάτων είναι πιο συχνή διότι δίνει πρωϊμότερη παραγωγή, μειώνει τα έξοδα για σπόρο υβριδίων και αξιοποιεί όλα τα πλεονεκτήματα της στάγδην άρδευσης και του μαύρου πλαστικού. Η σπορά για παραγωγή μοσχευμάτων γίνεται 2-4 εβδομάδες πριν την ημερομηνία μεταφύτευσης.  
Πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή έτσι ώστε τα μοσχεύματα (και τα νεαρά σπορόφυτα ) να προστατεύονται από τον άνεμο και την άμμο. Στα αμμώδη εδάφη, οι ανεμοφράχτες είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι ως «προστάτες» των ευπαθών σπορόφυτων από τους αδρούς κόκκους της άμμου που μεταφέρονται με τον άνεμο. Συνήθως ανεμοφράχτες από φυτά παρέχουν επαρκή προστασία. Οι ανεμοφράχτες διαφοροποιούν τον ατμοσφαιρικό αέρα μειώνοντας την ταχύτητα του ανέμου και αλλάζοντας το μικροκλίμα γύρω από τα φυτά με αποτέλεσμα την καλύτερη ανάπτυξη. Οι ανεμοφράχτες μπορεί να είναι μόνιμοι (κωνοφόρα και φυλλοβόλα δένδρα) ή ετήσιοι (μικρά σιτηρά) και μερικές φορές φυσικές κατασκευές. Ο πολυεστέρας και το διάτρητο πολυαιθυλένιο ως υλικά κάλυψης των σειρών μπορούν να χρησιμοποιηθούν 4-8 εβδομάδες μετά τη μεταφύτευση για επίτευξη ακόμη μεγαλύτερης πρωιμότητας. Τα υλικά κάλυψης πρέπει να απομακρυνθούν όταν τα φυτά αρχίζουν να ανθίζουν για να επιτευχθεί η κατάλληλη επικονίαση. Τα υλικά κάλυψης μπορούν να αντικατασταθούν όταν η επικονίαση έχει ολοκληρωθεί (μετά την επικονίαση 3-5 ανθέων ανά φυτό) για ακόμη μεγαλύτερη πρωϊμότητα.

Επειδή τα είδη του Cucumis melo L φυτεύονται αργά την άνοιξη είναι θεωρούνται κατάλληλα για αμειψισπορά. Είναι πιθανώς καλοί «αγγελιοφόροι» της άνοιξης διότι απαιτούν ζεστά εδάφη για καλή ανάπτυξη.


Επικονίαση
Τα είδη του Cucumis melo L απαιτούν μέλισσες για την επικονίαση/παραγωγή καρπών. Γι’ αυτό το λόγο οι μέλισσες συνήθως δραστηριοποιούνται στον αγρό για να αυξήσουν την πρωϊμότητα, την παραγωγή και την ποιότητα. Κάθε άνθος είναι ανοιχτό μόνο μια μέρα. Πολλές εκατοντάδες κόκκοι γύρης πρέπει να τοποθετηθούν στο στίγμα του κάθε άνθους για να παραχθεί ένας καρπός με εμπορικό μέγεθος. Γενικά, αυτό σημαίνει 10-15 επισκέψεις μελισσών σε κάθε καρπό. Εφόσον η καλύτερη ποιότητα καρπού επιτυγχάνεται κοντά στη στεφάνη, οι μέλισσες πρέπει να εισβάλλουν στον αγρό μόλις εμφανιστούν τα πρώτα τέλεια άνθη. Αν εισβάλλουν αργότερα θα σημαίνει καθυστέρηση της συγκομιδής και μείωση της παραγωγής. Τοποθέτηση των κυψελών μέσα στον αγρό αντί στην περιφέρεια του θα σημαίνει διπλασιασμό των επισκέψεων των μελισσών.

Συγκομιδή
Οι καρποί ωριμάζουν σε 35-55 ημέρες από την πλήρη άνθηση, ανάλογα με την  ποικιλία και το περιβάλλον. Εμπορικά, τα είδη του Cucumis melo L συλλέγονται στο στάδιο του . Σ’ αυτό το στάδιο, ένα μέρος του μίσχου παραμένει ενωμένο με τον καρπό για παράδειγμα ο ιστός αποκοπής δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως. Τα σάκχαρα και το άρωμα δεν είναι ιδανικά σ’ αυτό το στάδιο αλλά θα αυξηθούν κατά το στάδιο του . Το στάδιο είναι αυτό στο οποίο ο μίσχος διαχωρίζεται καθαρά από τον καρπό με μικρό ή καθόλου τράβηγμα. Σ’ αυτό το στάδιο ο καρπός των περισσότερων ποικιλιών έχει μικρή μετασυλλεκτική διάρκεια και τα πεπόνια παραωριμάζουν τη στιγμή που φτάνουν στον καταναλωτή. Ένα πεπόνι που συλλέγεται στο στάδιο του μπορεί να παραμείνει σε θερμοκρασία δωματίου αρκετές μέρες ώστε να μαλακώσει και να βελτιώσει το άρωμα και τη γεύση του. Τα πεπόνια δεν παράγουν συμπληρωματικά σάκχαρα καθώς δεν υπάρχει αποθηκευμένο άμυλο για να διασπασθεί. Η ωριμότητα είναι δύσκολο να προσδιοριστεί όταν το πεπόνι έχει ήδη συγκομισθεί.

Η συγκομιδή γίνεται σχεδόν αποκλειστικά με το χέρι, παρόλο που μερικές φορές χρησιμοποιούνται βοηθοί που συλλέγουν τα κουτιά με τα πεπόνια από τον αγρό. Η συγκομιδή με τα χέρια είναι απαραίτητη διότι τα ώριμα και τα ανώριμα φυτά δεν μπορούν να διαχωριστούν μηχανικά και επειδή οι αγροί πεπονιών συγκομίζονται περισσότερες από μια φορές ενώ οι περισσότερες μηχανές συγκομιδής καταστρέφουν τους μίσχους.

ΕΧΘΡΟΙ ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΤΩΝ ΚΟΛΟΚΥΝΘΟΕΙΔΩΝ - ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

κολοκυθια
Μωσαϊκό της κολοκυθιάς / ιός του κίτρινου μωσαϊκού (ΖΥΜV) 
Τυπικά συμπτώματα: "Ενα κίτρινο μωσαϊκό εμφανίζεται στα φύλλα και τα φυτά έχουν φτωχή ανάπτυξη. Τα φρούτα ζαρώνουν και παραμορφώνονται. 
Τα συμπτώματα που προκαλούνται από τον ιό ΖΥΜV συνήθως είναι πολύ πιο εκτεταμένα.
Πρόληψη και θεραπεία: Δεν υπάρχει θεραπεία. Απομακρύνετε τα προσβεβλημένα φυτά μόλις δείτε τα συμπτώματα και κάψτε ή πετάξτε τα έξω από τον κήπο. 
Εκεί που το μωσαϊκό είναι ένα συνηθισμένο πρόβλημα, καλλιεργήστε ανθεκτικές ποικιλίες. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία ανθεκτική ποικιλία στο ΖΥΜV.


Πικρός καρπός 
Τυπικά συμπτώματα: Οι καρποί των κολοκυνθοειδών έχουν πικρή γεύση, ακόμα και όταν είναι νέα.
 Πρόληψη και Θεραπεία: Μην χρησιμοποιείτε υπερβολικές ποσότητες αζωτούχων λιπασμάτων και διατηρήστε μια σταθερή παροχή νερού. Εμποδίστε την επικονίαση στις ποικιλίες του Θερμοκηπίου αφαιρώντας τα αρσενικά άνθη πριν ανοίξουν ή καλλιεργείστε ποικιλίες που παράγουν μόνο θηλυκά λουλούδια.


 Άσπρες μούχλες (Erysίphe cichoracearum, Spaerotheca fuliginea)
Τυπικά συμπτώματα: "Ενα λευκό σαν σκόνη κάλυμμα εμφανίζεται στα φύλλα, ειδικά όταν ο καιρός είναι ξηρός στο τέλος της εποχής.
Πρόληψη και θεραπεία:  Μην καλλιεργείτε κοντά στον τοίχο του σπιτιού ή σε οποιαδήποτε περίπτωση που το έδαφος είναι πιθανότερο στεγνώσει. Σιγουρέψετε ότι τα φυτά θα έχουν μια τακτική παροχή νερού. Μην προσθέτετε αζωτούχα λιπάσματα ελεύθερα. Μαζέψτε τα κλαδεμένα και προσβεβλημένα φύλλα, απομακρύνετέ τα και καταστρέψτε όλα τα σκουπίδια και υπολείμματα από τα φυτά. Ψεκάστε με θειάφι, εκτός από τα φυτά που είναι ευαίσθητα στο θειάφι.

Κόκκινος τετράνυχος του θερμοκηπίου (Tetranychus urticae)
Τυπικά συμπτώματα: Τα φύλλα έχουν ελαφρά στίγματα και μικροσκοπικούς πρασινωπούς τετράνυχους που μπορείτε να τους δείτε με μεγενθυτικό φακό στο κάτω μέρος του φύλλου. 'Ενας μεταξωτός ιστός μπορεί να παρουσιαστεί όταν η προσβολή έχει προχωρήσει. Ο κόκκινος τετράνυχος είναι κυρίως ένα πρόβλημα των θερμοκηπίων,  αλλά μπορεί, επίσης, να συμβεί έξω, στο ζεστό ξηρό καιρό.
Πρόληψη και Θεραπεία: Βρέξτε τα φυτά με νερό δύο φορές την ημέρα όταν ο καιρός είναι ζεστός και χρησιμοποιείστε βιολογική καταπολέμηση (Phytoseuilus ρersimilis). Επίσης, καθαρίστε σχολαστικά το θερμοκήπιο το φθινόπωρο.

 Σκληρωτίνια (Sclerotinia sclerofiorum)
Τυπικά συμπτώματα: Τα φυτά σαπίζουν στο επίπεδο του εδάφους. Μια άσπρη, βαμβακώδης μούχλα μπορεί να εμφανιστεί στα προσβεβλημένα φυτά.
Πρόληψη και θεραπεία: Η καλή υγιεινή και ο εξαερισμός μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του κινδύνου από την ασθένεια. Όταν αναπτυχθεί, απομακρύνετε προσεκτικά και καταστρέψτε τα προσβεβλημένα φυτά (μην τα προσθέτετε στην κομπόστα). Μην καλλιεργείτε επιρρεπή φυτά σε προσβεβλημένη γη για τουλάχιστον τρία χρόνια.


 Αλευρώδης του θερμοκηπίου (Trialeurodes vaporariorum)

αλευρώδης
Τυπικά συμπτώματα: Μικρά άσπρα μυγάκια στο κάτω μέρος των φύλλων. Μπορεί στην πάνω πλευρά των φύλλων να υπάρχει καπνιά.
Πρόληψη και θεραπεία:  Χρησιμοποιήστε κίτρινες κολλώδεις παγίδες για να παρακολουθήσετε την παρουσία των άσπρων εντόμων στο θερμοκήπιο. Μειώστε τους αριθμούς του αλευρώδη χρησιμοποιώντας ένα φορητό σκουπάκι χειρός για να ρουφήξετε τα ενήλικα έντομα που θα πετάξουν μόλις κουνήσετε τα φυτά. Αν αυτό δεν λειτουργήσει, ψεκάστε με εντομοκτόνο σαπούνι Εναλλακτικά, εφαρμόστε τον παράγοντα βιολογικής καταπολέμησης Εncarsia formosa μόλις δείτε την πρώτη άσπρη μύγα. Καθαρίστε το θερμοκήπιο σχολαστικά το φθινόπωρο.

Πηγή: Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΒΙΟΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΗ  ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ - ΦΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ  ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΑΛΟΥ

Camu Camu: ευεργετικό για τον οργανισμό μας

καμου καμου
Είναι μικρά μωβ - κόκκινα φρούτα που τα παίρνουμε από τους θάμνους που φύονται στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου!  


Ιδιότητες του 

Τα φρούτα Camu Camu έχουν περισσότερη βιταμίνη C από οποιοδήποτε άλλο γνωστό φρούτο στον κόσμο και έως 30 - 60 φορές περισσότερη από ένα πορτοκάλι. Λόγω της συγκέντρωσης βιταμίνης C, των αντιοξειδωτικών και των φυτοχημικών που περιέχουν, έχουν μια σειρά από ευεργετικές επιδράσεις στον οργανισμό.



-Ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα

-Συμβάλουν στη διατήρηση υγιών ούλων , ματιών και δέρματος
-Έχουν αντισηπτική δράση 
-Περιέχουν αμινοξέα (καροτένιο, ασβέστιο,σίδηρο, νιασίνη, φώσφορο, ριβοφλαβίνη και θειαμίνη) 
-Είναι αντικαταθλιπτικά
-Βελτίωση της καλής διάθεσης
-Καταπολεμούν τον διαβήτη


-Καταπολεμούν το άσθμα 
-Καταπολεμούν την αρτηριοσκλήρωση
-Καταπολεμούν την ασθένεια Πάρκινσον  
-Μειώνουν τις φλεγμονές
-Βελτιώνουν το αναπνευστικό
-Βοηθούν στην πνευματική εγρήγορση και διαύγεια
-Δρουν κατά του ιού του έρπητα
-Καταπολεμούν τη γρίπη και το κρυολόγημα          



πηγή: http://botanathes.blogspot.gr