Φωτίνια (Photinia)


Φωτίνια (Photinia x fraseri ’Red Robin’)
    Αειθαλής πλατύφυλλος θάμνος, καταπράσινος όλο το χρόνο στον κήπο σου.
    photiniaΤα φρέσκα φύλλα του είναι εντυπωσιακά κόκκινα, κάτι που ευνοείται από την έκθεσή της στον ήλιο: περισσότερη έκθεση, πιο κόκκινα φύλλα.
    Πολύ γρήγορη ανάπτυξη. Μα πιο γρήγορη δε θα μπορούσε! Πετάει κλαδιά ντόινγκ δεξιά, ντόιγνκ αριστερά. Μπορεί να φτάσει και να ξεπεράσει και τα 3 μέτρα.
    Φτιάχνει καταπράσινο, φουντωτό φράχτη με έντονες κόκκινες εικαστικές παρεμβάσεις.
    Ανθίζει την άνοιξη για περίπου 1-2 μήνες, και τα άνθη της είναι μεγάλα άσπρα μπουκέτα.
    Τι να σου ζητήσει; Ήλιο για να κοκκινίζει και νερό για να μεγαλώνει.
    Μέτρια οικονομική λύση. Μην πάρεις μεγάλα φυτά. Πάρε μικρά και θα μεγαλώσουν τακ τουκ.
    Προσοχή: μη την μπερδέψεις με τη Φωτίνια νάνα. Μοιάζουν τόσο πολύ, αλλά η νάνα μένει κοντοστούπα μια ζωή.

    photinia


    Τι να προσέξεις:
    • Φύτευση το ένα δίπλα στο άλλο σε απόσταση περίπου 0,70μ.
    • Φύτευση όλο το χρόνο, αλλά αν αποφύγεις τον Ιούλιο και τον Αύγουστο θα είναι σαφώς καλύτερα.
    • Ρίξε τυρφόχωμα μέσα στον κάθε λάκκο. Διαμόρφωσε λάκκους  γύρω από τον κάθε κορμό για να κρατάει νερό και να κάνεις οικονομία.
    • Πιθανός εχθρός της φωτίνιας: ψείρες . Ψεκάζεις με κατάλληλο εντομοκτόνο.
    • Πιθανή ασθένεια της φωτίνιας: σκούρες στρόγγυλες κηλίδες στα φύλλα. Πρόκειται για μυκητίαση, επεμβαίνεις με μυκητοκτόνο και κλαδεύεις τα προσβεβλημένα φύλλα και τα καις. Απολυμαίνεις αμέσως το κλαδευτήρι.
    • Μπορείς να την κλαδέψεις και να τη διαμορφώσεις στο ύψος και σχήμα που θέλεις. Πρόσεξε: μη την αφήνεις να ξεφύγει σε ύψος και να μένουν γυμνά και χωρίς φύλλα τα κάτω κλαδιά της. Θυμήσου τα τιπς για κλαδέματα.
    • Αφού είναι τόσο ανθεκτική στα κλαδέματα, και αν δε τη θες για φράχτη ,μπορείς να κόψεις όλα τα κλαδιά μέχρι το ύψος των ματιών σου και να αφήσεις μία φούντα από κλαδιά στην κορυφή. Έτσι, την έχεις κάνει μικρό δεντράκι, κατάλληλο για μικρό κήπο, μπαλκόνι ή στο κέντρο του παρτεριού. Και αφού θα είναι ένα μικρό και τρισαχριτωμένο δεντράκι, θα πρέπει να κόβεις κάθε φορά που πετάγονται τα φρέσκα κλαδιά από μάτια κατά μήκος του γυμνού κορμιού. Αυτά τα κλαδιά τρώνε όλο το “φαγητό” από το δεντράκι σου, αναπτύσσονται σε χρόνο μηδέν και κόβουν την ανάπτυξη από την κόμη του δέντρου σου.
    πηγή: www.kipologio.gr/


    Καλλιέργεια μανιταριών πλευρώτους


    Για να καλλιεργήσουμε εύκολα και γρήγορα μανιτάρια Pleurotous στο σπίτι μας χρειαζόμαστε ένα έτοιμο παστεριωμένο υπόστρωμα (μπλόκ) ειδικό για καλλιέργεια μανιταριών που βασίζεται σε ειδικά επεξεργασμένο άχυρο σιτηρών. 
    Περιέχει μέσα μυκήλιο Pleurotus υπό την μορφή σπόρου το οποίο δεν έχει απλωθεί σε όλη την μάζα του υποστρώματος. Το υπόστρωμα αυτό είναι συσκευασμένο σε ειδικά συμπιεσμένα μπλοκ με διάδανο φιλμ ανθεκτικού πλαστικού από έξω έτοιμο για χρήση. Οι διασστάσεις του μπλόκ είναι συνήθως 50x40x20 cm - 66 lit και έχει βάρος 17-18 κιλά.

    Τα γεωπονικά καταστήματα διαθέτουν υπόστρωμα επωασμένο έτοιμο για παραγωγή, αλλά διατίθεται και υπόστρωμα σπαρμένο εάν ζητηθεί. Το σπαρμένο υπόστρωμα χρειάζεται περίπου 15-18 ημέρες επώαση σε σκοτεινό μέρος με θερμοκρασία από 18-25o C. Στην συνέχεια και εφόσον έχει ασπρίσει καλά (έχει απλώθεί το μυκήλιο) ακολουθούμε τις ίδιες οδηγίες για την παραγωγή όπως και του επωασμένου. 


    Τοποθετούμε το μπλόκ σε μέρος σκιερό, φωτεινό και δροσερό, χωρίς να το πιάνει ο άνεμος. Διάφορα προτεινόμενα μέρη είναι μία φωτεινή αποθήκη, στο μπαλκόνι σε μέρος προστατευμένο από τον αέρα, κάτω από μια σκάλα, στην κουζίνα, στην πυλωτή της πολυκατικίας, σε πάρκιν αυτοκινήτων με παράθυρα, σε ένα θερμοκήπιο ή σε οποιοδήποτε μέρος μπορούμε να το προστατεύσουμε. 

    Τα πλευρότους χρειάζονται φως. Γι αυτό τοποθετούμε το υπόστρωμα σε φωτεινό μέρος αλλά όχι απευθείας στον ήλιο. Το φως στο οποίο μπορούμε να διαβάσουμε είναι αρκετό για να γίνει η παραγωγή των μανιταριών. Κατά την διάρκεια της νύχτας ας μένει στο σκοτάδι (δεν χρειάζεται φως). 

    Ιδανική θερμοκρασία για να φυτρώσουν τα μανιτάρια είναι 8-18oC. Σε θερμοκρασίες κάτω των 6 oC δεν χαλάνε τα μανιτάρια αλλά καθυστερούν να μεγαλώσουν. Σε θερμοκρασίες όμως πάνω από 25 oC δεν φυτρώνουν. Ετσι ιδανική εποχή για την καλλιέργεια μανιταριών pleurotous στο σπίτι είναι από τις αρχές Νοεμβριού έως τα μέσα Μαρτίου.   Τοποθετoύμε τον μπλόκ πάνω σε μια υγρή επιφάνεια που να έχει μόνιμα νερό (αφρολέξ, πιατάκι, παλιά κουβέρτα κτλ) ή σε σημείο με πολυ ψηλή σχετική υγρασία 80-90%. Δεν τοποθετούμε το μπλόκ πάνω σε χώμα, αλλά πάνω σε τσιμέντο, πλακάκια ή σε ξύλο (παλέτα) και ο καλύτερος τρόπος είναι να είναι όρθιο. Ελέγχουμε καθημερινά μέχρι να δούμε τα πρώτα κεφαλάκια από τα μανιτάρια να εμφανιστούν. 

    Τότε ανοίγουμε τρύπες στο πλαστικό στα σημεία που βγαίνουν τα μανίταρια και τα δροσίζουμε χρησιμοποιώντας ένα ψεκαστηράκι χειρός, πάνω στο μπλόκ ψεκάζοντας σε όλη την επιφάνεια του, γύρω-γύρω 1-2 φορές την ημέρα μέχρι τα μανιτάρια να μεγαλώσουν αρκετά. Προσοχή δεν αφαιρούμε το πλαστικό φίλμ από το μπλόκ γιατί θα μειώνεται πολύ γρήγορα η υγρασία του.

    Κάτω από καλές συνθήκες τα μανιτάρια θα ξεκινήσουν να φυτρώνουν σε 10-14 ημέρες. Τα μάζεβουμε όταν φτάσουν σε ένα επιθυμητό επίπεδο ή όταν δεν μεγαλώνουν άλλο. Τα μάζεβουμε όλα μαζί από την τρύπα που έχουν βγει μονομιάς τραβώντας τα απότομα από το σημείο που έχουν φυτρώσει. 

    Δεν χρησιμοποιούμε μαχαιρί. Από το ίδιο σημείο μπορεί να ξαναφυτρώσουν μετά από λίγο καιρό αφού επαναλάβουμε την ίδια διαδικασία. Το μπλόκ μπορεί να βγάλει 2-3 φορές μανιτάρια κάτω απο ιδανικές συνθήκες (συνολικά 5-7 κιλά). 
    Μετά από κάθε παραγωγή το ξεπλένουμε καλά με πολύ νερό. Όταν σταματήσει να παράγει μανιτάρια δεν το πετάμε στα σκουπίδια αλλά ανακυκλώνουμε το περιεχόμενο του ενσωματώνοντας το στο χώμα του κήπου ή στους λάκους των δέντρων για λίπασμα. Είναι ιδανικό για καλλιέργειες κηπευτικών, λαχανικων και οπωροφόρων δέντρων. 

    Με αυτό το απλό και γρήγορο τρόπο μπορούμε να έχουμε ολόφρεσκα, υγειινά μανιτάρια πλευρώτους όλο τον χειμώνα στο σπίτι μας με χαμηλό κόστος παραγωγής.


    πηγή: https://www.geoponiko-parko.gr


    Σέσκουλο


    Το σέσκουλο ή σέσκλο ή Βέτα η σικελική (Beta vulgaris, Βέτα η κοινή) είναι ποώδες, διετές συνήθως φυτό της οικογένειας των Χηνοποδιοειδών και ανήκει στο γένος Βέτα ή Μπέτα. 
    Καλλιεργείται στις Μεσογειακές περιοχές, στη Βόρεια Αφρική και γενικά στις Εύκρατες περιοχές. Θεωρείται ότι κατάγεται από τα Κανάρια Νησιά. 
    Τα φύλλα του είναι μεγάλα, γυαλιστερά, αρκετά σκληρά και γραμμωτά. Τα άνθη του έχουν πρασινωπό ή κοκκινωπό χρώμα και διατάσσονται κατά σωρούς στη μέση του φυτού. Η αναπαραγωγή γίνεται με σπόρο. Το σέσκουλο αρέσκεται σε υγρά εδάφη και θέλει καλό πότισμα για να αναπτυχθεί. Όταν δεν υπάρχει αρκετή υγρασία στο έδαφος πραγματοποιείται ένα πότισμα μετά από το φύτρωμα των μικρών φυταρίων.

    Στην Ελλάδα εκτός από το καλλιεργούμενο σέσκουλο υπάρχει και το αυτοφυές αγριοσέσκουλο που βρίσκεται σε παραθαλάσσιες κυρίως περιοχές.

    Τα φύλλα του σέσκουλου γίνονται σαλάτες αλλά τρώγονται κυρίως μαγειρεμένα, ενώ οι ντολμάδες από σέσκουλα είναι παραδοσιακό πιάτο σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας.

    Στην Κύπρο το σέσκουλο αναφέρεται και ως λάχανο, και χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο ως συνοδευτικό στα φαγητά με όσπρια.

    Η βαλεριάνα


    Η βαλεριάνα η φαρμακευτική είναι φυτό που απαντάται σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και σε πολλές εύκρατες και ηπειρωτικές περιοχές της Ασίας. 
    valeriana
    Επίσης καλλιεργείται στην Αμερική κυρίως στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Στην Ελλάδα αυτό το είδος σαν αυτοφυές φύεται κοντά σε ποτάμια αλλά και σε δάση με αραιή βλάστηση. Η βαλεριάνα σαν φαρμακευτικό φυτό καλλιεργείται στη Γαλλία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Γερμανία, Στην Ασία καλλιεργείται επίσης σαν φαρμακευτικό φυτό κυρίως ι στην Ιαπωνία και τις Ινδίες.
    Η βαλεριάνα φαρμακευτική (Valeriana officinalis L.) ανήκει στην οικογένεια των Valerianaceae. Η βαλεριάνα απαντάται με δύο μορφές. Υπάρχουν ποικιλίες με:
    • Πλατιά φύλλα και η βαλεριάνα αυτή είναι γνωστή σαν ευρωπαϊκή
    • Με στενά φύλλα και η βαλεριάνα αυτή είναι γνωστή σαν ιαπωνική. Το αιθέριο έλαιο της ποικιλίας αυτής περιέχει την κεσσυλική αλκοόλη και το οξικό κεσσύλιο, δύο χημικές ενώσεις που δεν υπάρχουν στην βαλεριάνα με τα πλατιά φύλλα.
    Στην Ελλάδα υπάρχουν σαν αυτοφυή επτά είδη βαλεριάνας τα οποία συναντώνται σε περιοχές με μεγάλα άλλα και μικρά υψόμετρα στην ηπειρωτική αλλά και την νησιωτική Ελλάδα.
    Βοτανική περιγραφή
    Η βαλεριάνα είναι μία πολυετής πόα που φθάνει το ύψος των 0,60-1,20 μ. ο βλαστός της είναι όρθιος, κοίλος εσωτερικά που φέρει ραβδώσεις. Έχει φύλλα σύνθετα αποτελούμενα από 12-20 οδοντωτά και επιμήκη φυλλάρια Τα φύλλα του περιβάλλουν τους βλαστούς με τους κολεούς τους. Από την αρχική ρίζα ενός νεαρού φυτού αναπτύσσονται βλαστοφόροι οφθαλμοί που εξελίσσονται σε βλαστούς (αδέλφια) επάνω στους οποίους αναπτύσσονται νέοι βλαστοί ώστε στο τέλος δεν ξεχωρίζει ο αρχικός από τους άλλους βλαστούς.
    Κάθε βλαστός αναπτύσσει ένα πυκνό ριζικό σύστημα. Οι ρίζες της βαλεριάνας χαρακτηρίζονται από την ιδιαίτερη έντονη οσμή που αναπτύσσεται κυρίως μετά την ξήρανση τους.
    Η βαλεριάνα ανθίζει κατά τον Μάιο. Τα άνθη της είναι λευκά, με ρόδινη απόχρωση, εμφανίζονται σε κορύμβους, με βράκτια φύλλα λογχοειδή
    Ο καρπός είναι ωοειδής και λείος. Το χειμώνα όλο το υπέργειο τμήμα ξηραίνεται αλλά αναβλαστάνει ενωρίς την άνοιξη.
    Εδαφοκλιματικές απαιτήσεις
    Η βαλεριάνα έχει μεγάλη προσαρμοστικότητα και μπορεί να καλλιεργηθεί σε εύκρατα αλλά και σε ηπειρωτικά κλίματα. Δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις όσον αφορά το είδος του εδάφους. Αναπτύσσεται καλά σε όλα τα εδάφη αλλά σε γόνιμα και υγρά εδάφη αποδίδει καλύτερα. Αναπτύσσεται καλά σε ελαφρά έως μέτριας μηχανικής συστάσεως εδάφη, επειδή ευνοείται η συγκομιδή των ριζών.
    Η βαλεριάνα
    καλλιεργητικές εργασίες.
    Το φυτό έχει ανάγκη από μέτριες ποσότητες θρεπτικών στοιχείων όπως είναι το άζωτο, ο φωσφόρος και το κάλιο αλλά και τα απαραίτητα ιχνοστοιχεία. Το φυτό αυτό έχει ανάγκη επίσης από πολλές αρδεύσεις.
    Η βαλεριάνα πολλαπλασιάζεται με σπόρο σε σπορείο κατά την άνοιξη. Το σπορείο συνήθως γίνεται με τελάρα γεμισμένα με κατάλληλο μίγμα που αποτελείται από κοπριά και άμμο σε αναλογία 1:1 αλλά και σε παρτέρια με κατάλληλο υπόστρωμα.
    Για την καλλιέργεια ενός στρέμματος απαιτείται σπόρος περίπου 50 γρ. οι σπόροι του είναι μικροί, κάθε γραμμάριο έχει 1500 σπόρους. Ο σπόρος σπέρνεται σε θερμαινόμενο σπορείο σκεπασμένο με πλαστικό στα τέλη του χειμώνα και μετά από 1-2 εβδομάδες τα φυτά αποκτούν 3-4 φύλλα. Την περίοδο αυτή γίνεται η μεταφύτευση των φυταρίων σε γλαστράκια ή κυψελίδες δίσκων όπου αναπτύσσονται και στην συνέχεια μεταφυτεύονται στο χωράφι στα μέσα Απριλίου – μέσα Μαΐου. Η μεταφύτευση γίνεται δύο μήνες μετά την σπορά και αφού τα φυτά έχουν ύψος 12-15 εκατοστά. Το χωράφι έχει προετοιμασθεί κατάλληλα και η φύτευση γίνεται με τα χέρια ή με φυτευτική μηχανή.
    Στη βιολογική καλλιέργεια πρέπει να γίνεται η λίπανση με κομπόστ με κοπριά ή τα εμπορικά οργανικά λιπάσματα. Μία λίπανση με 5-6 μονάδες αζώτου, φωσφόρου και καλίου, είναι ικανοποιητική για μία καλή απόδοση σε δρόγη βαλεριάνας.
    Η πυκνότητα φυτεύσεως μπορεί να φθάσει τα 4000-4500 φυτά το στρέμμα σε αποστάσεις 30Χ80 εκατοστά. Από την αρχή της άνοιξης τα φυτά αναπτύσσονται γρήγορα αλλά δεν ανθίζουν από το πρώτο χρόνο, αλλά τον επόμενο, από τα τέλη Μαΐου έως το τέλος Ιουνίου. Η καλλιέργεια αυτή απαιτεί πολλές αρδεύσεις αλλά και πολλά σκαλίσματα.
    Οι αρδεύσεις πρέπει να είναι όταν πρέπει με την ποσότητα νερού που πρέπει (αραιές αρδεύσεις, σε τακτά χρονικά διαστήματα με την ποσότητα που έχουν ανάγκη τα φυτά) επειδή η μεγάλη υγρασία στο έδαφος είναι ευνοϊκή συνθήκη ανάπτυξης σηψιρριζιών.
    Η διάρκεια της καλλιέργεια της βαλεριάνας είναι 2 έτη.
    Συγκομιδή και απόδοση
    Το φυτό καλλιεργείται για τις ρίζες του. Οι ρίζες συλλέγονται το φθινόπωρο, Σεπτέμβριο- Οκτώβριο από φυτά δύο ετών. Οι περισσότερες ρίζες βρίσκονται σε βάθος 20-25 εκατοστών. Αμέσως μετά τη συλλογή ξεπλένονται από το χώμα και ξηραίνονται με θερμό αέρα σε θερμοκρασία που δεν πρέπει να ξεπερνά τους 40ο C και στην συνέχεια συσκευάζεται. Η απόδοση σε ξηρή δρόγη μπορεί να φθάσει τα 400 κιλά το στρέμμα.
    Ασθένειες, εχθροί, προβλήματα
    Οι κυριότερες ασθένειες είναι οι σηψιρριζίες που παρουσιάζονται σε εδάφη με κακή στράγγιση ή όταν γίνεται πολύ συχνό πότισμα με πολύ νερό. Επίσης παρατηρούνται ωίδια, σκληρωτινιάσεις, σκωριάσεις, κλπ που αντιμετωπίζονται με θείο και σκευάσματα χαλκού. Επίσης προσβάλλεται από ορισμένα έντομα. Σε μερικές περιπτώσεις παρατηρούνται ελλείψεις ιχνοστοιχείων.
    Χρήσεις
    Οι φαρμακευτικές ιδιότητες της βαλεριάνας, είναι γνωστές από την αρχαιότητα. Η ρίζα και το ρίζωμα της βαλεριάνας περιέχουν ένα αιθέριο έλαιο που αποτελείται κατά 1% από εποξυβαλεριανικό τριεστέρα. Ο εστέρας αυτός διασπάται με την παρουσία της οξειδάσης σε βαλεριανικό οξύ και μεθυλκετόνη. Το πρώτο έχει σπασμολυτικές και καταπραϋντικές ιδιότητες ενώ το δεύτερο είναι ελαφρά αναισθητικό. Σκευάσματα της δρόγης και εκχυλίσματα της χρησιμοποιούνται ως ήπια ηρεμιστικά. Η ιδιότητα αυτή της βαλεριάνας οφείλεται στο βαλερινικό οξύ που περιέχεται στην ξηρή δρόγη ρίζας σε ποσοστό 0,15-0,20%.
    Άνθη της βαλεριάνας χρησιμοποιεί η βιοδυναμική γεωργία για το βιοδυναμικό σκεύασμα BD-7.

    Βιμπούρνο ή Ψευδοδάφνη



    Viburnum tinus  CAPRIFOLIACEAE  

    Περιγραφή
    Αειθαλής θάμνος, με ύψος συνήθως μέχρι 3 μέτρα και σφαιρικό σχήμα. Φύλλα γυαλιστερά, με μέτριο ώς βαθυπράσινο χρώμα. 'Ανθη σε ομάδες, μικρά άσπρα, με ελαφρό άρωμα. Καρποί με βαθύ μπλε χρωματισμό, που παραμένουν για πολύ καιρό στο φυτό. Ανθίζει νωρίς την άνοιξη, στο διάστημα Φεβρουαρίου - Απριλίου.

    Τοποθέτηση
    Προτιμά υγρά εδόφη και υγρό περιβάλλον, όπου αναπτύσσεται καλύτερα. Σε συνθήκες πιο ξερές δεν αποτυχαίνει, αλλά η ανάπτυξή του είναι αργή και η άνθησή του φτωχότερη. Αντέχει σε εδάφη αλκαλικά (που περιέχουν περισσότερο ασβέστιο) και στη μόλυνση του περιβάλλοντος.


    Καλλωπιστικά στοιχεία
    Τα άνθη, οι καρποί, αλλά και η πυκνή βλάστησή του, που δημιουργεί εντυπωσιακό όγκο πράσινου στο χώρο.

    Χρήση
    Είναι κατάλληλο για μπορντούρες ψηλές ή μέσου ύψους, ελεύθερες ή ψαλιδιζόμενες. Μπορεί ακόμη να φυτεύεται σε συστάδες. Όταν φυτεύεται μοναχικά, προβάλλεται ιδιαίτερα η εντυπωσιακή του εμφάνιση.


    Κλάδεμα
    Κλαδεύουμε ελαφρά τις μπορντούρες που μπορούν να ψαλιδίστούν, μετά την άνθηση. Για να διατηρήσουμε το σχήμα της μπορντούρας, ψαλιδίζουμε ελαφρά και λίγες φορές, γιατί το φυτό έχει αργή ανάπτυξη. Στα ελεύθερης ανάπτυξης φυτά κατά τον Απρίλιο αφαιρουνται όλοι οι ξεροί, ζημιωμένοι ή αδύναμοι βλαστοί, έτσι ώστε και την εμφάνιση του φυτού να βελτιώσουμε και τη δημιουργία νέων, ζωηρών, δυνατών βλαστών να προκαλέσουμε.

    Πoλ/σμός
    Γίνεται με μοσχεύ
      ματα ημιώριμα, στο διάστημα lουλίου - Σεπτεμβρίου, μήκους 10-12 εκατοστών, τα οποία τοποθετούνται σε κιβώτιο που περιέχει μίγμα τύρφης και περλίτη, σε αναλογία 1:1 σε όγκο. Το κιβώτιο σκεπάζεται με πλαστικό και τοποθετείται σε δροσερό ημισκιερό μέρος. Φροντίζουμε να διατηρείται υγρός ο χώρος στο εσωτερικό του κιβωτίου. Το φυτό πολλαπλασιάζεται και με καταβολάδες. Παίρνουμε το Σεπτέμβριο μακρουλούς βλαστούς που βρίσκονται κοντά στη βάση του φυτού και τους λυγίζουμε, ώστε ένα τμήμα τους να παραχωθεί μέσα στη γη, ενώ η άκρη τους να βρίσκεται έξω από το χώμα. Στο κομμάτι του βλαστού που είναι παραχωμένο θα αναπτυχθούν ρίζες, έτσι σ' ένα χρόνο αποκόβουμε το βλαστό από το μητρικό φυτό, οτιοκτώντας ένα νέο φυτό. Ο πολλαπλασιασμός μπορεί ακόμη να γίνει και με σπόρο, ο οποίος όμως αργεί πολύ να βλαστήσει (χρειάζεται περίπου 1-1,5 χρόνια), ενώ τα σπορόφυτα αναπτύσσονται πολύ αργά.


    Φροvτίδες

    Τα φυτά καλύτερα να φυτεύονται στην οριστική τους θέση Μάρτιο - Απρίλιο. Χρειάζονται να λιπαίνονται από Μάιο ώς Σεπτέμβριο με πλήρη λιπάσματα κάθε μήνα, για να επιταχύνουμε την ανάπτυξή τους, γιατί το φυτό έχει αργή ανάπτυξη. Μερικές φορές οι νεαρές κορυφές του φυτού προσβάλλονται από αφίδες (μελίγκρες). Τις καταπολεμούμε ψεκάζοντάς τες με εντομοκτόνα, σύμφωνα με τις οδηγίες του παρασκευαστή.

    πηγή: www.minagric.gr


    Κουμαριά, καλλιέργεια


    Τα αυτοφυή ελληνικά φυτά παρεξηγημένα από πολλούς ως συνηθισμένα, είναι για την εποχή μας μια διέξοδος στην αναζήτηση νέων αποτελεσματικών καλλιεργειών. 
    Ένα από αυτά είναι η κουμαριά, θάμνος που εμφανίζεται στα περισσότερα ελληνικά βουνά, σε διαφορετικά μεγέθη με πλούσιο γυαλιστερό δερματώδες φύλλωμα, δεν παγώνει ( -40 βαθμούς ) και αγαπά τα σκιερά μέρη και τα χώματα με όξινο PH ( 3,5-5 όχι περισσότερο ). 
     Η κουμαριά ανθίζει και καρπίζει ταυτόχρονα πάντα τον Οκτώβριο με καρπούς αρχικά κίτρινου χρώματος που κοκκινίζουν αργότερα όταν ωριμάσουν. 
    Η έκθεση της κουμαριάς σε πολύ θερμότερα κλίματα προκαλεί έντονη φυλλόπτωση( ακατάλληλη για περιοχές κοντά στην θάλασσα ), επίσης και η έλλειψη τακτικής λίπανσης προκαλεί φυλλόπτωση ( πλήρες λίπασμα 20-20-20 ). 

     Αρρώστιες δεν εμφανίζει συχνά, ένα σοβαρό πρόβλημα προκαλείται από την επίθεση των σαλιγκαριών στα φύλλα  που καταπολεμούνται με ειδικά σκευάσματα κατόπιν συμβουλής του γεωπόνου. 
    Η καλλιεργειά της κουμαριάς μπορεί να είναι πολύ αποδοτική ακόμα και σε μικρές εκτάσεις (3-4 στρέμματα ) παράγοντας καρπούς που πωλούνται στο εξωτερικό, και το εσωτερικό με μεγάλη ευρύτητα τα τελευταία χρόνια. 
    Τα  κλαριά της κουμαριάς επίσης χρησιμοποιούνται για διακοσμητικούς λόγους ,διακοσμώντας ανθοδέσμες και διάφορες φυτοσυνθέσεις με το πλούσιο πράσινο σκούρο χρώμα τους. 

    Τέλος πάρα πολύ εντυπωσιακή είναι η γλυστροκουμαριά, μια ποικιλία άγριας κουμαριάς που δεν καλλιεργείται εύκολα ( δυσκολία σε ριζοβολία ) και εμφανίζεται μόνο διάσπαρτη στην ελληνική ύπαιθρο, ξεχωρίζοντας όμως για τον έντονα βυσσινί κορμό της που ξεφλουδίζει στην βάση του.   

    www.fytoriakentia.gr 

    Δενδρολίβανο - Καλλιέργεια


    Tο δενδρολίβανο είναι ένας μικρός θάμνος, που ανήκει στην οικογένεια των χειλανθών (Lamiaceae) στο γένοςRosmarinus και στο είδος officinalis
    δεντρολιβανο
    Το ύψος του είναι 0,50- 1μέτρο. Αναπτύσσει μεγάλο αριθμό βλαστών, έχει πυκνό φύλλωμα και είναι ορθόκλαδο. 

    Βοτανικά στοιχεία
    Τα φύλλα του είναι δερματώδη, γραμμοειδή, χωρίς μίσχο, με χρώμα σταχτοπράσινο. Τα άνθη του είναι ασπρογάλαζα χωρίς ποδίσκο ενώ φύονται στις μασχάλες των φύλλων πολλά μαζί.

    Το κλίμα και το έδαφος

    Το δενδρολίβανο ευδοκιμεί σε θερμά όσο και σε ψυχρά κλίματα. Όσον αφορά το υψόμετρο καλό είναι να καλλιεργείται μέχρι τα 600 μέτρα. Μπορεί να καλλιεργηθεί σχεδόν σε όλα τα είδη εδαφών εκτός από τα πολύ βαριά αργιλώδη και τα οποία δεν έχουν καλή στράγγιση. Όσον αφορά το ρΗ, μπορεί να καλλιεργηθεί σε εδάφη από 5,5- 7,5. Επίσης μπορεί να καλλιεργηθεί σαν ποτιστική αλλά και σαν ξηρική καλλιέργεια.
    Η καλλιέργεια του δενδρολίβανου
    Προετοιμασία του χωραφιού
    Στην αρχή πριν από τη φύτευση γίνεται ένα όργωμα στην συνέχεια προστίθεται μία ποσότητα οργανικής ουσίας (κοπριάς) και μετά γίνεται ένα φρεζάρισμα του χωραφιού. Ακολουθεί η φύτευση του αγρού.
    Ο πολλαπλασιασμός του δενδρολίβανου
    Το δενδρολίβανο πολλαπλασιάζεται κυρίως με μοσχεύματα, μήκους 10cmπερίπου που προέρχονται από τις κορυφές. Τα μοσχεύματα για να αποκτήσουν ρίζες, τοποθετούνται σε φυτώριο σε ένα μίγμα κοπριάς και άμμου (1:1). Πριν από την τοποθέτηση τους στο υπόστρωμα αυτό, απομακρύνονται όλα τα φύλλα εκτός από εκείνα της κορυφής. Η εγκατάσταση των μοσχευμάτων στο φυτώριο μπορεί να γίνει όλο το χρόνο και ο χρόνος ριζοβολίας τους, ανάλογα με την εποχή, κυμαίνεται από 2-4 μήνες. Καλύτερη εποχή εγκατάστασης των μοσχευμάτων στο φυτώριο είναι η άνοιξη. Τα έρριζα μοσχεύματα φυτεύονται στο χωράφι τον Οκτώβριο –Νοέμβριο ή αργότερα τον Φεβρουάριο- Μάρτιο.
    Επίσης μπορεί να φυτευτούν και μοσχεύματα ώριμου ξύλου κατευθείαν στο χωράφι, την άνοιξη.
    Επίσης πέρα από τα μοσχεύματα χρησιμοποιούνται και παραφυάδες που φυτεύονται την ίδια εποχή.
    Σε ξηρικά χωράφια τα έρριζα φυτά φυτεύονται σε γραμμές που απέχουν 1 μέτρο ενώ επάνω σε κάθε γραμμή η απόσταση φυτού από φυτό είναι 0,60- 0,80 μέτρα, ενώ στα ποτιστικά οι αποστάσεις είναι 1 μέτρο.
    Η φύτευση γίνεται με τα χέρια ή με μηχανές (καπνοφυτευτικές).

    Η λίπανση

    Βιολογική καλλιέργεια
    Οι ποσότητες του αζώτου που απαιτούνται για την παραγωγή 450 κιλών ξηρής δρόγης το στρέμμα είναι 7,1 κιλά αζώτου, 2,2 κιλά φωσφόρου και 10,8 κιλά καλίου και 1,6 κιλά μαγνησίου. Η λίπανση που πρέπει να γίνει θα πρέπει να αποδίδει στο έδαφος κατά μέσο όρο 6 κιλά αζώτου, 3 κιλά φωσφόρου, 11 κιλά καλίου και 1,5 κιλά μαγνησίου.
    Τα λιπάσματα που θα δίδονται στην βιολογική καλλιέργεια του δενδρολίβανου θα είναι σύμφωνες με τον κανονισμό της βιολογικής καλλιέργειας που καθορίζει τα είδη των βιολογικών λιπασμάτων. Σύμφωνα με την κατάσταση των βιολογικών λιπασμάτων, οι ανάγκες του βιολογικού δενδρολίβανου καλύπτονται με τις εξής ποσότητες:
    Με την προσθήκη κατά το φθινόπωρο 800 κιλών το στρέμμα καλής χωνεμένης κόπρου αιγοπροβάτων, 3 κιλά φωσφορικού σε μορφή φυσικών φωσφορικών και 15 κιλά θειικού καλίου το στρέμμα, σύμφωνα με τις αναλύσεις των εδαφών καλύπτονται οι ανάγκες σε άζωτο, φωσφόρο και κάλιο και μαγνήσιο του δενδρολίβανου.
    ΣΤΗ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ
    Στις ξηρικές καλλιέργειες προστίθεται στο έδαφος ένα λίπασμα 25-30 κιλά/ στρέμμα του τύπου (20-10-10) την άνοιξη. Στις ποτιστικές καλλιέργειες πέραν αυτής της ποσότητας, προστίθενται ακόμη 15-20 κιλά νιτρικής αμμωνία (34,5-0-0) σε 3-4 δόσεις από τα μέσα Μαΐου- τέλη Ιουνίου.
    Καταπολέμηση ζιζανίων
    Τον πρώτο και τον δεύτερο χρόνο πρέπει να γίνεται καταπολέμηση των ζιζανίων. Ο καλύτερος τρόπος καταπολέμησης των ζιζανίων είναι το σκάλισμα, επειδή βοηθά στην ανάπτυξη των φυτών. Από το τρίτο έτος και μετά τα φυτά του δενδρολίβανου καλύπτουν πλήρως το χωράφι με αποτέλεσμα να μη αναπτύσσονται πολλά ζιζάνια τα οποία τα βγάζουμε με το χέρι.
    Η άρδευση
    Αν και καλλιεργείται και σαν ξηρική καλλιέργεια, αν καλλιεργηθεί σαν ποτιστική, δίνει μεγαλύτερη παραγωγή. Καλύτερη μέθοδος αρδεύσεως είναι με σταγόνες.
    Η συγκομιδή
    Το δενδρολίβανο μπορεί να συγκομισθεί όταν είναι σε πλήρη άνθηση, δηλαδή από τα μέσα Μαΐου μέχρι και το Σεπτέμβριο. Μπορεί να γίνει σε 2-3 χέρια μέσα στο καλοκαίρι. Τον πρώτο χρόνο η παραγωγή είναι μικρή και γι αυτό δεν γίνεται συλλογή. Το δεύτερο χρόνο παράγεται σχεδόν η μισή από την πλήρη απόδοση ενώ από το τρίτο έτος, φθάνει σε πλήρη παραγωγή. Η μέση απόδοση σε χλωρό βάρος είναι 1500 –2000 κιλά. Η σχέση ξηρού προς χλωρό είναι 35% ενώ οι βλαστοί αποτελούν το 47,5% και τα φύλλα το 52,5% της φυτικής μάζας. Γενικά η παραγωγή σε ξηρά φύλλα, ανέρχεται σε 260-350 κιλά το στρέμμα.
    Η συλλογή γίνεται με χορτοκοπτικές μηχανές. Η οικονομική ζωή μίας φυτείας δενδρολίβανου διαρκεί 12-18 χρόνια.

    Η αποξήρανση-η παραγωγή αιθέριων ελαίων

    Στη συνέχεια οι χλωροί βλαστοί μεταφέρονται σε υπόστεγα για να αποξηρανθούν και να διατηρηθεί το πράσινο χρώμα τους ή σε ειδικά ξηραντήρια. Τα ξηρά φύλλα απομακρύνονται από τους βλαστούς, με τα χέρια. Το ξηρό προϊόν πρέπει να αποθηκεύεται σε ξηρές και δροσερές αποθήκες. Το αιθέριο έλαιο παράγεται όπως στα άλλα αρωματικά φυτά.

    Χρήσεις

    Σαν ρόφημα χρησιμοποιείται σαν αντιυποτασικό, αντιδιαβητικό, καταπραΰνει το άσθμα, κλπ. Επίσης τα ξηρά φύλλα του χρησιμοποιούνται σαν αντισηπτικό σε πληγές. Στην μαγειρική μπαίνει σε σαλάτες, σάλτσες, κλπ Το αιθέριο έλαιο χρησιμοποιείται στην παρασκευή σαπουνιών και αρωμάτων.
    Οικονομικότητα του δενδρολίβανου

    Το κόστος εγκατάστασης μίας καλλιέργειας δενδρολίβανου είναι 350-400€ το στρέμμα. Η καλλιέργεια είναι πολυετής και διαρκεί 12-18 χρόνια

    Με μία μέση παραγωγή 250-350 κιλών το στρέμμα σε ξηρή δρόγη η καλλιέργεια του δενδρολίβανου μπορεί να δώσει εισόδημα σε βιολογική καλλιέργεια μέχρι 1500- 1800€ το στρέμμα, ενώ σε συμβατική μέχρι 500-700€/στρέμμα.