Camu Camu: ευεργετικό για τον οργανισμό μας


Είναι μικρά μωβ - κόκκινα φρούτα που τα παίρνουμε από τους θάμνους που φύονται στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου!  

Camu Camu

Ιδιότητες του 
Τα φρούτα Camu Camu έχουν περισσότερη βιταμίνη C από οποιοδήποτε άλλο γνωστό φρούτο στον κόσμο και έως 30 - 60 φορές περισσότερη από ένα πορτοκάλι. Λόγω της συγκέντρωσης βιταμίνης C, των αντιοξειδωτικών και των φυτοχημικών που περιέχουν, έχουν μια σειρά από ευεργετικές επιδράσεις στον οργανισμό.

-Ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα
-Συμβάλουν στη διατήρηση υγιών ούλων , ματιών και δέρματος
-Έχουν αντισηπτική δράση 
-Περιέχουν αμινοξέα (καροτένιο, ασβέστιο,σίδηρο, νιασίνη, φώσφορο, ριβοφλαβίνη και θειαμίνη) 
-Είναι αντικαταθλιπτικά
-Βελτίωση της καλής διάθεσης
-Καταπολεμούν τον διαβήτη

-Καταπολεμούν το άσθμα 
-Καταπολεμούν την αρτηριοσκλήρωση
-Καταπολεμούν την ασθένεια Πάρκινσον  
-Μειώνουν τις φλεγμονές
-Βελτιώνουν το αναπνευστικό
-Βοηθούν στην πνευματική εγρήγορση και διαύγεια
-Δρουν κατά του ιού του έρπητα
-Καταπολεμούν τη γρίπη και το κρυολόγημα          




Λούφα Luffa aegyptiaca το φυτικό σφουγγάρι

λουφα
Luffa aegyptiaca. Λούφα (κολοκύθα), ή Ελίφι, ή Λίφι, μακρινός ξάδερφος του αγγουριού. Μονοετές ποώδες φυτό, αναρριχώμενο εφόσον του προσφέρουμε υποστύλωμα. Βγάζει συχνά ελικοειδείς βλαστούς και πιάνεται με μεγάλη ευκολία από οτιδήποτε.
Φυτικό σφουγγάρι, οικολογικό, ιδανικό για βαθύ καθαρισμό και απολέπιση, απομακρύνει τα νεκρά κύτταρα και βοηθά στην καλή κυκλοφορία του αίματος.


Κατάλληλο εργαλείο για χρήση και στην κουζίνα, να πλύνουμε τα πιάτα, τις κατσαρόλες ακόμα να καθαρίσουμε καλά τα λαχανικά και τις φλούδες από τα φρούτα.
Μελισσοκομικό φυτό πλούσιο σε νέκταρ αλλά και γύρηΤα μεγάλα υπέροχα κίτρινα άνθη του γονιμοποιούνται με τη βοήθεια επικονιαστών, κυρίως μελισσών. Η επικονίαση επιτυγχάνεται όταν δεν χρησιμοποιούμε φυτοφάρμακα. Ανθίζει από τέλος Μάη έως και τα μέσα Νοέμβρη.

Στο μικρό στάδιο του καρπού, γίνονται πολύ καλά μαγειρεμένα και τηγανιτά. Το χρησιμοποιούμε σε σούπες ή ψιλοκομμένο μαζί με τις σαλάτες μας. Τα ανεπτυγμένα, ώριμα ή σχεδόν ώριμα τα κόβουμε, τα αποξηραίνουμε αν χρειαστεί και ξεφλουδίζουμε τον φλοιό για να πάρουμε το σφουγγάρι.

Στην Παραγουάη, χρησιμοποιούν την λούφα σε συνδυασμό με άλλες φυτικές ίνες και ανακυκλωμένο πλαστικό για να κατασκευάσουν διάφορα πάνελ, έπιπλα και να ανακατασκευάσουν σπίτια. (www.Wikipedia.gr)

Η λούφα αγαπά τις ηλιόλουστες μέρες. Φυτεύεται σε θερμό έδαφος ή σε σπορείο στο θερμοκήπιο μέχρι να μεταφυτευθεί στο έδαφος. Όταν η θερμοκρασία αρχίσει να ανεβαίνει γίνεται αρκετά παραγωγική, η ταχύτητα ανάπτυξης των καρπών είναι μεγάλη. Μην απογοητευτείτε όταν αρχίσει να αναπτύσσεται πάνω στα δένδρα σας και όχι στους πασσάλους που βάλατε, θα εντυπωσιαστείτε με το αποτέλεσμα.

Εικόνα 2. Καρποί Λούφας μεσαίας ωρίμανσης.


Όταν ο καρπός ωριμάσει πάνω στο φυτό, το χρώμα γίνει κίτρινο και αρχίζει να αφυδατώνεται, τον κόβουμε και αρχίζουμε να ξεφλουδίζουμε χωρίς καμία δυσκολία.
Αν θέλετε τα σφουγγάρια σας να είναι μαλακά για πιο ευαίσθητες επιδερμίδες, θα συγκομίσετε τον καρπό όταν είναι ακόμα πράσινος (εικόνα 2) και θα περιμένετε να ξεραθεί για να γίνει πιο εύκολο το ξεφλούδισμα (εικόνα 3).


Εικόνα 3. Φυτικές ίνες σφουγγαριού.Ξεφλούδισμα Λούφας μεσαίας ωρίμανσης μετά από αποξήρανση.



Μια λούφα περιέχει πάνω από 100 σπόρους, προσπαθήστε να τους αφαιρέσετε από τις τρύπες της κορυφής χτυπώντας την. Θα τους αφήσετε σε σκιερό μέρος να ξεραθούν (εικόνα 4). Έπειτα τους αποθηκεύουμε σε γυάλινο βαζάκι (εικόνα 5)

.
Εικόνα 4. Σπόροι λούφας. 

Εικόνα 5. Αποθήκευση σπόρων σε γυάλινο βαζάκι

Το σφουγγάρι μας είναι έτοιμο! (Εικόνα 6). Πριν το χρησιμοποιήσουμε καλό θα ήταν να το ξεπλένουμε με ζεστό νερό για απολύμανση, να φύγουν τα υπολείμματα φλούδας και να ασπρίσει. Μπορείτε να το βουτήξετε σε αιθέρια έλαια ή ακόμα να φτιάξετε σαπούνια με λούφα.

Εικόνα 6. Λούφα, φυτικό, οικολογικό σφουγγάρι (σπόγγος).



Μανδραγού Ειρήνη

ΤΕΧΝΟΛΟΓΟΣ ΓΕΩΠΟΝΟΣ

ΑΝΩΤΑΤΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ (ΑΤΕΙ) ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

ΣΧΟΛΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΓΕΩΠΟΝΙΑΣ

ΤΜΗΜΑ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΑΚΩΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΟΚΟΜΙΑΣ


Φωτίνια (Photinia)


Φωτίνια (Photinia x fraseri ’Red Robin’)
    Αειθαλής πλατύφυλλος θάμνος, καταπράσινος όλο το χρόνο στον κήπο σου.
    photiniaΤα φρέσκα φύλλα του είναι εντυπωσιακά κόκκινα, κάτι που ευνοείται από την έκθεσή της στον ήλιο: περισσότερη έκθεση, πιο κόκκινα φύλλα.
    Πολύ γρήγορη ανάπτυξη. Μα πιο γρήγορη δε θα μπορούσε! Πετάει κλαδιά ντόινγκ δεξιά, ντόιγνκ αριστερά. Μπορεί να φτάσει και να ξεπεράσει και τα 3 μέτρα.
    Φτιάχνει καταπράσινο, φουντωτό φράχτη με έντονες κόκκινες εικαστικές παρεμβάσεις.
    Ανθίζει την άνοιξη για περίπου 1-2 μήνες, και τα άνθη της είναι μεγάλα άσπρα μπουκέτα.
    Τι να σου ζητήσει; Ήλιο για να κοκκινίζει και νερό για να μεγαλώνει.
    Μέτρια οικονομική λύση. Μην πάρεις μεγάλα φυτά. Πάρε μικρά και θα μεγαλώσουν τακ τουκ.
    Προσοχή: μη την μπερδέψεις με τη Φωτίνια νάνα. Μοιάζουν τόσο πολύ, αλλά η νάνα μένει κοντοστούπα μια ζωή.

    photinia


    Τι να προσέξεις:
    • Φύτευση το ένα δίπλα στο άλλο σε απόσταση περίπου 0,70μ.
    • Φύτευση όλο το χρόνο, αλλά αν αποφύγεις τον Ιούλιο και τον Αύγουστο θα είναι σαφώς καλύτερα.
    • Ρίξε τυρφόχωμα μέσα στον κάθε λάκκο. Διαμόρφωσε λάκκους  γύρω από τον κάθε κορμό για να κρατάει νερό και να κάνεις οικονομία.
    • Πιθανός εχθρός της φωτίνιας: ψείρες . Ψεκάζεις με κατάλληλο εντομοκτόνο.
    • Πιθανή ασθένεια της φωτίνιας: σκούρες στρόγγυλες κηλίδες στα φύλλα. Πρόκειται για μυκητίαση, επεμβαίνεις με μυκητοκτόνο και κλαδεύεις τα προσβεβλημένα φύλλα και τα καις. Απολυμαίνεις αμέσως το κλαδευτήρι.
    • Μπορείς να την κλαδέψεις και να τη διαμορφώσεις στο ύψος και σχήμα που θέλεις. Πρόσεξε: μη την αφήνεις να ξεφύγει σε ύψος και να μένουν γυμνά και χωρίς φύλλα τα κάτω κλαδιά της. Θυμήσου τα τιπς για κλαδέματα.
    • Αφού είναι τόσο ανθεκτική στα κλαδέματα, και αν δε τη θες για φράχτη ,μπορείς να κόψεις όλα τα κλαδιά μέχρι το ύψος των ματιών σου και να αφήσεις μία φούντα από κλαδιά στην κορυφή. Έτσι, την έχεις κάνει μικρό δεντράκι, κατάλληλο για μικρό κήπο, μπαλκόνι ή στο κέντρο του παρτεριού. Και αφού θα είναι ένα μικρό και τρισαχριτωμένο δεντράκι, θα πρέπει να κόβεις κάθε φορά που πετάγονται τα φρέσκα κλαδιά από μάτια κατά μήκος του γυμνού κορμιού. Αυτά τα κλαδιά τρώνε όλο το “φαγητό” από το δεντράκι σου, αναπτύσσονται σε χρόνο μηδέν και κόβουν την ανάπτυξη από την κόμη του δέντρου σου.
    πηγή: www.kipologio.gr/


    Καλλιέργεια μανιταριών πλευρώτους


    Για να καλλιεργήσουμε εύκολα και γρήγορα μανιτάρια Pleurotous στο σπίτι μας χρειαζόμαστε ένα έτοιμο παστεριωμένο υπόστρωμα (μπλόκ) ειδικό για καλλιέργεια μανιταριών που βασίζεται σε ειδικά επεξεργασμένο άχυρο σιτηρών. 
    Περιέχει μέσα μυκήλιο Pleurotus υπό την μορφή σπόρου το οποίο δεν έχει απλωθεί σε όλη την μάζα του υποστρώματος. Το υπόστρωμα αυτό είναι συσκευασμένο σε ειδικά συμπιεσμένα μπλοκ με διάδανο φιλμ ανθεκτικού πλαστικού από έξω έτοιμο για χρήση. Οι διασστάσεις του μπλόκ είναι συνήθως 50x40x20 cm - 66 lit και έχει βάρος 17-18 κιλά.

    Τα γεωπονικά καταστήματα διαθέτουν υπόστρωμα επωασμένο έτοιμο για παραγωγή, αλλά διατίθεται και υπόστρωμα σπαρμένο εάν ζητηθεί. Το σπαρμένο υπόστρωμα χρειάζεται περίπου 15-18 ημέρες επώαση σε σκοτεινό μέρος με θερμοκρασία από 18-25o C. Στην συνέχεια και εφόσον έχει ασπρίσει καλά (έχει απλώθεί το μυκήλιο) ακολουθούμε τις ίδιες οδηγίες για την παραγωγή όπως και του επωασμένου. 


    Τοποθετούμε το μπλόκ σε μέρος σκιερό, φωτεινό και δροσερό, χωρίς να το πιάνει ο άνεμος. Διάφορα προτεινόμενα μέρη είναι μία φωτεινή αποθήκη, στο μπαλκόνι σε μέρος προστατευμένο από τον αέρα, κάτω από μια σκάλα, στην κουζίνα, στην πυλωτή της πολυκατικίας, σε πάρκιν αυτοκινήτων με παράθυρα, σε ένα θερμοκήπιο ή σε οποιοδήποτε μέρος μπορούμε να το προστατεύσουμε. 

    Τα πλευρότους χρειάζονται φως. Γι αυτό τοποθετούμε το υπόστρωμα σε φωτεινό μέρος αλλά όχι απευθείας στον ήλιο. Το φως στο οποίο μπορούμε να διαβάσουμε είναι αρκετό για να γίνει η παραγωγή των μανιταριών. Κατά την διάρκεια της νύχτας ας μένει στο σκοτάδι (δεν χρειάζεται φως). 

    Ιδανική θερμοκρασία για να φυτρώσουν τα μανιτάρια είναι 8-18oC. Σε θερμοκρασίες κάτω των 6 oC δεν χαλάνε τα μανιτάρια αλλά καθυστερούν να μεγαλώσουν. Σε θερμοκρασίες όμως πάνω από 25 oC δεν φυτρώνουν. Ετσι ιδανική εποχή για την καλλιέργεια μανιταριών pleurotous στο σπίτι είναι από τις αρχές Νοεμβριού έως τα μέσα Μαρτίου.   Τοποθετoύμε τον μπλόκ πάνω σε μια υγρή επιφάνεια που να έχει μόνιμα νερό (αφρολέξ, πιατάκι, παλιά κουβέρτα κτλ) ή σε σημείο με πολυ ψηλή σχετική υγρασία 80-90%. Δεν τοποθετούμε το μπλόκ πάνω σε χώμα, αλλά πάνω σε τσιμέντο, πλακάκια ή σε ξύλο (παλέτα) και ο καλύτερος τρόπος είναι να είναι όρθιο. Ελέγχουμε καθημερινά μέχρι να δούμε τα πρώτα κεφαλάκια από τα μανιτάρια να εμφανιστούν. 

    Τότε ανοίγουμε τρύπες στο πλαστικό στα σημεία που βγαίνουν τα μανίταρια και τα δροσίζουμε χρησιμοποιώντας ένα ψεκαστηράκι χειρός, πάνω στο μπλόκ ψεκάζοντας σε όλη την επιφάνεια του, γύρω-γύρω 1-2 φορές την ημέρα μέχρι τα μανιτάρια να μεγαλώσουν αρκετά. Προσοχή δεν αφαιρούμε το πλαστικό φίλμ από το μπλόκ γιατί θα μειώνεται πολύ γρήγορα η υγρασία του.

    Κάτω από καλές συνθήκες τα μανιτάρια θα ξεκινήσουν να φυτρώνουν σε 10-14 ημέρες. Τα μάζεβουμε όταν φτάσουν σε ένα επιθυμητό επίπεδο ή όταν δεν μεγαλώνουν άλλο. Τα μάζεβουμε όλα μαζί από την τρύπα που έχουν βγει μονομιάς τραβώντας τα απότομα από το σημείο που έχουν φυτρώσει. 

    Δεν χρησιμοποιούμε μαχαιρί. Από το ίδιο σημείο μπορεί να ξαναφυτρώσουν μετά από λίγο καιρό αφού επαναλάβουμε την ίδια διαδικασία. Το μπλόκ μπορεί να βγάλει 2-3 φορές μανιτάρια κάτω απο ιδανικές συνθήκες (συνολικά 5-7 κιλά). 
    Μετά από κάθε παραγωγή το ξεπλένουμε καλά με πολύ νερό. Όταν σταματήσει να παράγει μανιτάρια δεν το πετάμε στα σκουπίδια αλλά ανακυκλώνουμε το περιεχόμενο του ενσωματώνοντας το στο χώμα του κήπου ή στους λάκους των δέντρων για λίπασμα. Είναι ιδανικό για καλλιέργειες κηπευτικών, λαχανικων και οπωροφόρων δέντρων. 

    Με αυτό το απλό και γρήγορο τρόπο μπορούμε να έχουμε ολόφρεσκα, υγειινά μανιτάρια πλευρώτους όλο τον χειμώνα στο σπίτι μας με χαμηλό κόστος παραγωγής.


    πηγή: https://www.geoponiko-parko.gr


    Σέσκουλο


    Το σέσκουλο ή σέσκλο ή Βέτα η σικελική (Beta vulgaris, Βέτα η κοινή) είναι ποώδες, διετές συνήθως φυτό της οικογένειας των Χηνοποδιοειδών και ανήκει στο γένος Βέτα ή Μπέτα. 
    Καλλιεργείται στις Μεσογειακές περιοχές, στη Βόρεια Αφρική και γενικά στις Εύκρατες περιοχές. Θεωρείται ότι κατάγεται από τα Κανάρια Νησιά. 
    Τα φύλλα του είναι μεγάλα, γυαλιστερά, αρκετά σκληρά και γραμμωτά. Τα άνθη του έχουν πρασινωπό ή κοκκινωπό χρώμα και διατάσσονται κατά σωρούς στη μέση του φυτού. Η αναπαραγωγή γίνεται με σπόρο. Το σέσκουλο αρέσκεται σε υγρά εδάφη και θέλει καλό πότισμα για να αναπτυχθεί. Όταν δεν υπάρχει αρκετή υγρασία στο έδαφος πραγματοποιείται ένα πότισμα μετά από το φύτρωμα των μικρών φυταρίων.

    Στην Ελλάδα εκτός από το καλλιεργούμενο σέσκουλο υπάρχει και το αυτοφυές αγριοσέσκουλο που βρίσκεται σε παραθαλάσσιες κυρίως περιοχές.

    Τα φύλλα του σέσκουλου γίνονται σαλάτες αλλά τρώγονται κυρίως μαγειρεμένα, ενώ οι ντολμάδες από σέσκουλα είναι παραδοσιακό πιάτο σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας.

    Στην Κύπρο το σέσκουλο αναφέρεται και ως λάχανο, και χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο ως συνοδευτικό στα φαγητά με όσπρια.

    Η βαλεριάνα


    Η βαλεριάνα η φαρμακευτική είναι φυτό που απαντάται σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και σε πολλές εύκρατες και ηπειρωτικές περιοχές της Ασίας. 
    valeriana
    Επίσης καλλιεργείται στην Αμερική κυρίως στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Στην Ελλάδα αυτό το είδος σαν αυτοφυές φύεται κοντά σε ποτάμια αλλά και σε δάση με αραιή βλάστηση. Η βαλεριάνα σαν φαρμακευτικό φυτό καλλιεργείται στη Γαλλία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Γερμανία, Στην Ασία καλλιεργείται επίσης σαν φαρμακευτικό φυτό κυρίως ι στην Ιαπωνία και τις Ινδίες.
    Η βαλεριάνα φαρμακευτική (Valeriana officinalis L.) ανήκει στην οικογένεια των Valerianaceae. Η βαλεριάνα απαντάται με δύο μορφές. Υπάρχουν ποικιλίες με:
    • Πλατιά φύλλα και η βαλεριάνα αυτή είναι γνωστή σαν ευρωπαϊκή
    • Με στενά φύλλα και η βαλεριάνα αυτή είναι γνωστή σαν ιαπωνική. Το αιθέριο έλαιο της ποικιλίας αυτής περιέχει την κεσσυλική αλκοόλη και το οξικό κεσσύλιο, δύο χημικές ενώσεις που δεν υπάρχουν στην βαλεριάνα με τα πλατιά φύλλα.
    Στην Ελλάδα υπάρχουν σαν αυτοφυή επτά είδη βαλεριάνας τα οποία συναντώνται σε περιοχές με μεγάλα άλλα και μικρά υψόμετρα στην ηπειρωτική αλλά και την νησιωτική Ελλάδα.
    Βοτανική περιγραφή
    Η βαλεριάνα είναι μία πολυετής πόα που φθάνει το ύψος των 0,60-1,20 μ. ο βλαστός της είναι όρθιος, κοίλος εσωτερικά που φέρει ραβδώσεις. Έχει φύλλα σύνθετα αποτελούμενα από 12-20 οδοντωτά και επιμήκη φυλλάρια Τα φύλλα του περιβάλλουν τους βλαστούς με τους κολεούς τους. Από την αρχική ρίζα ενός νεαρού φυτού αναπτύσσονται βλαστοφόροι οφθαλμοί που εξελίσσονται σε βλαστούς (αδέλφια) επάνω στους οποίους αναπτύσσονται νέοι βλαστοί ώστε στο τέλος δεν ξεχωρίζει ο αρχικός από τους άλλους βλαστούς.
    Κάθε βλαστός αναπτύσσει ένα πυκνό ριζικό σύστημα. Οι ρίζες της βαλεριάνας χαρακτηρίζονται από την ιδιαίτερη έντονη οσμή που αναπτύσσεται κυρίως μετά την ξήρανση τους.
    Η βαλεριάνα ανθίζει κατά τον Μάιο. Τα άνθη της είναι λευκά, με ρόδινη απόχρωση, εμφανίζονται σε κορύμβους, με βράκτια φύλλα λογχοειδή
    Ο καρπός είναι ωοειδής και λείος. Το χειμώνα όλο το υπέργειο τμήμα ξηραίνεται αλλά αναβλαστάνει ενωρίς την άνοιξη.
    Εδαφοκλιματικές απαιτήσεις
    Η βαλεριάνα έχει μεγάλη προσαρμοστικότητα και μπορεί να καλλιεργηθεί σε εύκρατα αλλά και σε ηπειρωτικά κλίματα. Δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις όσον αφορά το είδος του εδάφους. Αναπτύσσεται καλά σε όλα τα εδάφη αλλά σε γόνιμα και υγρά εδάφη αποδίδει καλύτερα. Αναπτύσσεται καλά σε ελαφρά έως μέτριας μηχανικής συστάσεως εδάφη, επειδή ευνοείται η συγκομιδή των ριζών.
    Η βαλεριάνα
    καλλιεργητικές εργασίες.
    Το φυτό έχει ανάγκη από μέτριες ποσότητες θρεπτικών στοιχείων όπως είναι το άζωτο, ο φωσφόρος και το κάλιο αλλά και τα απαραίτητα ιχνοστοιχεία. Το φυτό αυτό έχει ανάγκη επίσης από πολλές αρδεύσεις.
    Η βαλεριάνα πολλαπλασιάζεται με σπόρο σε σπορείο κατά την άνοιξη. Το σπορείο συνήθως γίνεται με τελάρα γεμισμένα με κατάλληλο μίγμα που αποτελείται από κοπριά και άμμο σε αναλογία 1:1 αλλά και σε παρτέρια με κατάλληλο υπόστρωμα.
    Για την καλλιέργεια ενός στρέμματος απαιτείται σπόρος περίπου 50 γρ. οι σπόροι του είναι μικροί, κάθε γραμμάριο έχει 1500 σπόρους. Ο σπόρος σπέρνεται σε θερμαινόμενο σπορείο σκεπασμένο με πλαστικό στα τέλη του χειμώνα και μετά από 1-2 εβδομάδες τα φυτά αποκτούν 3-4 φύλλα. Την περίοδο αυτή γίνεται η μεταφύτευση των φυταρίων σε γλαστράκια ή κυψελίδες δίσκων όπου αναπτύσσονται και στην συνέχεια μεταφυτεύονται στο χωράφι στα μέσα Απριλίου – μέσα Μαΐου. Η μεταφύτευση γίνεται δύο μήνες μετά την σπορά και αφού τα φυτά έχουν ύψος 12-15 εκατοστά. Το χωράφι έχει προετοιμασθεί κατάλληλα και η φύτευση γίνεται με τα χέρια ή με φυτευτική μηχανή.
    Στη βιολογική καλλιέργεια πρέπει να γίνεται η λίπανση με κομπόστ με κοπριά ή τα εμπορικά οργανικά λιπάσματα. Μία λίπανση με 5-6 μονάδες αζώτου, φωσφόρου και καλίου, είναι ικανοποιητική για μία καλή απόδοση σε δρόγη βαλεριάνας.
    Η πυκνότητα φυτεύσεως μπορεί να φθάσει τα 4000-4500 φυτά το στρέμμα σε αποστάσεις 30Χ80 εκατοστά. Από την αρχή της άνοιξης τα φυτά αναπτύσσονται γρήγορα αλλά δεν ανθίζουν από το πρώτο χρόνο, αλλά τον επόμενο, από τα τέλη Μαΐου έως το τέλος Ιουνίου. Η καλλιέργεια αυτή απαιτεί πολλές αρδεύσεις αλλά και πολλά σκαλίσματα.
    Οι αρδεύσεις πρέπει να είναι όταν πρέπει με την ποσότητα νερού που πρέπει (αραιές αρδεύσεις, σε τακτά χρονικά διαστήματα με την ποσότητα που έχουν ανάγκη τα φυτά) επειδή η μεγάλη υγρασία στο έδαφος είναι ευνοϊκή συνθήκη ανάπτυξης σηψιρριζιών.
    Η διάρκεια της καλλιέργεια της βαλεριάνας είναι 2 έτη.
    Συγκομιδή και απόδοση
    Το φυτό καλλιεργείται για τις ρίζες του. Οι ρίζες συλλέγονται το φθινόπωρο, Σεπτέμβριο- Οκτώβριο από φυτά δύο ετών. Οι περισσότερες ρίζες βρίσκονται σε βάθος 20-25 εκατοστών. Αμέσως μετά τη συλλογή ξεπλένονται από το χώμα και ξηραίνονται με θερμό αέρα σε θερμοκρασία που δεν πρέπει να ξεπερνά τους 40ο C και στην συνέχεια συσκευάζεται. Η απόδοση σε ξηρή δρόγη μπορεί να φθάσει τα 400 κιλά το στρέμμα.
    Ασθένειες, εχθροί, προβλήματα
    Οι κυριότερες ασθένειες είναι οι σηψιρριζίες που παρουσιάζονται σε εδάφη με κακή στράγγιση ή όταν γίνεται πολύ συχνό πότισμα με πολύ νερό. Επίσης παρατηρούνται ωίδια, σκληρωτινιάσεις, σκωριάσεις, κλπ που αντιμετωπίζονται με θείο και σκευάσματα χαλκού. Επίσης προσβάλλεται από ορισμένα έντομα. Σε μερικές περιπτώσεις παρατηρούνται ελλείψεις ιχνοστοιχείων.
    Χρήσεις
    Οι φαρμακευτικές ιδιότητες της βαλεριάνας, είναι γνωστές από την αρχαιότητα. Η ρίζα και το ρίζωμα της βαλεριάνας περιέχουν ένα αιθέριο έλαιο που αποτελείται κατά 1% από εποξυβαλεριανικό τριεστέρα. Ο εστέρας αυτός διασπάται με την παρουσία της οξειδάσης σε βαλεριανικό οξύ και μεθυλκετόνη. Το πρώτο έχει σπασμολυτικές και καταπραϋντικές ιδιότητες ενώ το δεύτερο είναι ελαφρά αναισθητικό. Σκευάσματα της δρόγης και εκχυλίσματα της χρησιμοποιούνται ως ήπια ηρεμιστικά. Η ιδιότητα αυτή της βαλεριάνας οφείλεται στο βαλερινικό οξύ που περιέχεται στην ξηρή δρόγη ρίζας σε ποσοστό 0,15-0,20%.
    Άνθη της βαλεριάνας χρησιμοποιεί η βιοδυναμική γεωργία για το βιοδυναμικό σκεύασμα BD-7.